Plusy z bycia chorą...

Hm... dawno mnie tak nie połamało.
Trzeszczą mi wszystkie kości jak w starym czołgu.
Szukam plusów w byciu chorą. Mam:) cały dzień bycia w piżamie, hektolitry piej herbaty i możność wyglądania okropnie.
Jednak gdy mąż który ma naprawdę bardzo wysoką tolerancję oglądania mnie w wydaniu "okropnym", mówi ,że wyglądam jak kupa nieszczęścia, to znaczy się że osiągnęłam szczyt formy:)
Wczoraj z gilami po kolana totalnie połamana leżąc pod kocem chlipałam łzami krokodylimi do woli.
Mąż się pyta troskliwie, czy coś się stało, czy coś mnie boli, czy jakoś pomóc może... a ja mam w sobie ból egzystowania chyba jakiś.
Musiałam pochlipać, stwierdzając jednakowoż ,że ułatwia mi to oddychanie, i przynosi sercu ulgę.
Zwalam to na klimę w pracy i ogólne zużycie materiału.
Zwalam to na durny tyrański koncept mojego  życia, że wszystko musi być na tip-top.
Zwalam to na pogodę na brak konwalii za oknem i na  nadmiar mrozu.
Zwalam to na bzdurny perfekcjonizm który mam w sobie tak zakorzeniony jak korzeń mojej ósemki.

Poszukiwania kolorów wnętrzarskich...

Ja chlipię Mimi też zaczyna więc się ogarniam szybciuchno, by nie sprawiać przykrości bezpodstawnej mojej Ociupinie.
Przytula mnie mocno i mówi całując mnie w policzek, "już lepiej? Tak? nie płacz Mamuniu". A mi jak na złość z tego rozczulenia lecą wodospady łez.
I choć wiem, że płakać nie powinnam, przynosi mi to dziwną ulgę.
Pamiętam jak na studiach po pierwszej sesji gdzie miałam 21 przedmiotów, i nocami się nie spało by makiety były na cug, by projekt był wylizany a prace z rysunku czy malarstwa nie dawały wiele do rzeczenia, pojechałam na należne mi wakacje do mojego rodzinnego domu.

A tu moje różowości na poprawę nastroju przy kawie i ciachu.

Usiadłam na kanapie w mym poddaszowym pokoju i zaczęłam płakać.
Wyć w zasadzie, jak wilk do księżyca, skomleć jak małe szczenię nie mogąc w żaden sposób się powstrzymać.
 Moja Mama wtedy mnie mocno przytuliła i powiedziała,"płacz kochana, płacz... To emocje, to przez ten cały ciężki rok, to przez wysiłek i serce które włożyłaś w swoje studia. Taka średnia o nagroda za ten wysiłek. Płacz, to przynosi zawsze ulgę..." Więc płakałam... a potem dla odreagowania zdemontowałam cały regał IKEOWSKI IVAROWSKI w moim poddaszowym pokoju i pomalowałam ściany na indyjski róż. Mieszając białą emulsyjną z różnymi pigmentami, walczyłam tak do 5 rano, przykręciłam regał, poustawiałam ponownie wszystkie książki i poszłam spać.
Rano a może nawet koło południa, przyszła moja Mama by sprawdzić czy żyję. Nie miała bladego pojęcia co poczyniałam wieczorem. Więc jej oczy wielkości spodków mówiły same za siebie.
Uśmiechnęła się tylko i zapytała, czy już jest mi lepiej. Odpowiedziałam ,że o całe niebo....
Musiałam się najwidoczniej wyżyć:)

Wracając do mojego potwornego wyglądu, gdzie skóra przypomina łuski, cienie pod oczami są większe od policzków, a nos z którego też złazi skóra od ciągłego go wycierania wygląda jak nos panów spod budy z piwem, i patrząc na moje kłaki, które koloru nie mają, i jakieś takie eeeee są, postanowiłam dziś coś z tym zrobić.
Wychechłałam z szafki farbę do włosów zakupioną już jakiś czas temu, i patrząc na swe blade lico z brakiem łuku brwiowego postanowiłam też je podrasować.
A że mój samokrytycyzm i choleryczne podejście do siebie jak i ogromna doza doliny powodują że potrafię zdzierać łacha z siebie samej bezkompromisowo... sporządziłam maź z henny i zaglądając do szkiełka z tą zawartością uznałam, że jest dziwnie zielona...
W archiwum muzycznej wyobraźni ujrzałam niejaką Marikę? Martiszę? Czy jak jej  tam było... co to pląsała w rytmach których nie dzierżę, w plastikach jakiś i miała zielone brwi...
No tak ... do wizerunku jej było mi znacznie bliżej niż do wyglądu Sarah Mclachlan. Teraz też ciekawa byłam jaki kolor osiągną moje włosy, bo ponoć samopoczucie jak fazy księżyca mogą na to mieć wieli wpływ.
Ale ,że na księżyc to ja raczej wpływu nie mam, jak na swoje samopoczucie na przykład, postanowiłam nie dramatyzować.
Blondu obiecanego nie mam, jakaś rudość to chyba, ale przynajmniej jednolita.
Brwi o dziwo zielone nie wyszły, a w sumie szkoda, mąż by się pośmiał:)
No więc tak siedzę w wyrku, piszę do Was, oglądam gazety wnętrzarskie szukając różności dla klientki, i odpisuję na kosmetyczne MUST HAVE.
Moje są teraz bardzo ograniczone... daję odpocząć skórze;)

A gdy jestem w dobrej formie, mam co rano to.... choć tu pokazuję mega ograniczoną ilość:D

A na zakończeni dnia, pokaże Wam jak poranek wkrada się w senność mojej Mi:)

                                                                        Całuchny!!!!!


 A do zabawy zaprosiła mnie Magdula z Tworzymy Inaczej

 A ja zapraszam....

Mikę z  http://domeknakurzejstpce-monika.blogspot.com/
Mimi z Bo MimiBlog
Justynkę z  Ystinowo
Elisse z http://utkanezmarzen.blogspot.com/
i... Ikę z http://wedrowaniemoniki.blogspot.com/

Miłej zabawy:*

Pozdrawiam Wszystkich Starych jak i Nowych podczytywaczy:*