Konwaliowa Bombonierka

Czasem piątek 13 jest 10 i mój własny "Artu-Di-Tu"-czyli seria koszmarów...

2012-02-12T22:21:00.000+01:00

Wykrakałam.
Jak jasny gwint wykrakałam to sobie w ost. poście, że wracam w piątki dni kilka, bo korki...
Korki to klops. Są, były i pewnie będą.
Mi w powrotnej drodze z pracy do domu, rozkraczyło się auto na czteropasmówce...
Zimno jak diabli, ciemno i raczej nic nie wskazuje aby miało się to zmienić w najbliższym czasie.
Pozapalały się dotąd obce mi czerwone lampki, poczułam się jak w statq kosmicznym.
I panika, bo wiem ,że olej wyciekał, że ogólnie kiszka już totalna z moim dziadziem-dżonczkiem, czyli moim białym szerszeniem nazywanym potocznie AUTEM.
No więc zjechałam na najbliższy parking i dzwonię do wszechwiedzącego.
A on mi mówi, zamiast mnie słuchać, że kota zamknęłam w sypialni na 6 godzin... i się *&^%$ pod ławeczką moją piękną i zsikał w pościel...
No nie......
Po czym stwierdza, że mam olej dolać, jest litr cały i mam wlać tam gdzie trzeba.
Hm..
Że to takie oczywiste przecież, prawda?
Ręce przymarzają mi do zlodowaciałej maski, zaczepiam jakiegoś pana, patrzy na mnie wzrokiem nie tęgim. Coś tam mruczy sam do siebie pod nosem, a sam nie wie ,że ja bardziej zestresowana jestem niż on.
Wlewamy płyn oleisty tam gdzie trzeba.
Czekam.
Odpalam auto, lampka czerwonym wzrokiem kasuje mnie totalnie więc szybciuchno wyłączam silnik.
Ręce wkładam pod pupę, bo zlodowaciały totalnie, getry naciągam za kolana, bo rajstopy obszronione.
Wyobrażam sobie ludzi żyjących na biegunach, i postanawiam zrezygnować z tego myślenia w przedbiegach.
Wszechwiedzący dzwoni, że bierze Mi i jadą do mnie.
Znajduję paczkę"M&M'sów", Q Chwale ojczyzny! Nie umrę z głodu! Jest glukoza, jest impreza!

Po koło godzinie są. Mimi zachwycona ,że mnie widzi a ja wlazłabym w ogrzewanie samochodu, bo cała dygocę. Pomijam fakt, że głodna jestem jak wilk i rozwala mnie perspektywa prania kołdry i całej pościeli i sprzątanie kociej kupy. Chyba moje siły przerobowe pozamarzały i też pozapalam sobie czerwone lampki i będę czekać aż ktoś coś zrobi za mnie, lub mnie naprawi.
Zapakowani jedziemy do stacji naprawczej wehikułów.
Wszechwiedzący nabywa 5litrów oleju i dumnie obwieszcza ,że litr szósty dostał gratis. Ot interes życia:D
Jedziemy ponownie do mojej białej zmarzliny.
Wszechwiedzący wlewa olej... leje go i leje... i leje i leje....
Wchodzi do wnętrza zmarzliny, odpala silnik.....i co? To nie olej! Tylko płyn w chłodnicy!!!!!
Piana leci mu z ust...a ja się nie trzęsę, nic a nic, bo już bardziej niż z zimna się nie da:)
To nie OLEJ! a Oleju ci panie u nas pod dostatkiem...i w zbiorniku i w butlach.
Wracamy do domu. Biała zmarzlina zostaje na parkingu.
Postanowienie ,że pojedzie tam zaraz z kolegą i muszą spuścić ten olej, bo mi wehikuł może rozsadzić się wewnętrznie od ciśnienia.
A następnie ponownie do "Norauto" by zaqpić płyn do chłodnicy czy coś tam...
Nie znam się na tym i mam coraz to mniejsze zapotrzebowanie na poszerzenie swej wiedzy w tej materii.
Marzy mi się ciepła kąpiel i równie ciepła herbata.
Niestety, przyjemności muszą poczekać. Najpierw sy(f)(p)ialnia...
Więc ściągam to wszystko, pakuję do pralki, która to notabene działa na przedłużacz podłączany po skosie przez kuchnię, bo inaczej to korki wywalało, zahaczam się o kabel, lawiruję po posadzce, grawitacja bierze górę...
Stoję, przypomina mi się ,że mam w torebce paczkę "m&m'sów"
sięgam w jej głąb, m&m'sy są wszędzie w całej torebce, niekoniecznie swojej oryginalnej.
Śmieje się w głos z tej ironicznej sytuacji.
Sprzątam kocią kupę, myję podłogę w sypialni...
Zabieram Mimi do wanny, z chęcią zamieniłabym się z nią miejscem.
Opatulona w ręcznik ląduje ze mną na łóżku w sypialni.
Piżamka, butla z mlekiem, Mimka odpada... ja też bym chciała, ale nie mogę.
Czekam na wieści co z autem.
Wraca mąż, auto zostało w zakładzie reanimacyjnym.
Nie warto reanimować tak naprawdę.
To skarbonka bez wyciąganego dna, więc po co?
Tylko jak ja rano będę me dziewczę do przedszkola odwozić?
Mamy -20'C a nie + 15... no i do pracy jechałabym tydzień...
Na pocieszenie dostaję coś o czym pomyślałam, że chciałabym dostać na seqndę przed otworzeniem jemu drzwi.
Płyta "GOTYE".... balsam na całe zło...
Cieszę się ogromnie:)
Mamy co męczyć w sobotni poranek...
A co do Artuditu....
Otóż w naszym domu całkiem nie tak dawno, bo może ze trzy dni temu pojawiło się TO.
Brzydkie jak jasna cholera, wielofunkcyjne czarne G.
Mąż wrócił z zakupami, ja je rozpakowuję i ku mym oczom wyłania się czeskie-diwadlo... czarne brzydkie jak smok, COŚ.

Okazuje się, że to budzik co rzuca światło na sufit w postaci godziny, że nie trzeba się z wyra ruszać, głowy podnosić,ani nawet ramion, by wiedzieć która godzina.
"BOSKIE"! Całe życie o tym marzyłam!
Chryste Panie... patrzę na niego to znowu na TO, ponownie na męża i znowu na TO... pytam grzecznie, "a koronkę będę mogła mu gdzieś przykleić?"... Chciałabym móc oswoić koszmarka...
Mąż odpowiada "były jeszcze białe". O matko polko... nie wiem które badziewie "piękniejsze". Obawiam się, że żadne.
Zamykam oczy... on oddala się z Artuditu.
Może byłabym łagodniejsza, gdyby jeszcze umiał prasować...ale nie potrafi.
Ma tylko radio, budzik, ten cholerny wyświetlacz, jakieś funkcje pomocnicze co to zezwalają na leniuchowanie w wybrane dni tygodnia, czyli spolszczając, można nastawić sobie w które dni Arytuditu ma walić Cię po gałkach ocznych a i uszach swą urodą i budzeniem a w które nie...ufffffffffffffffff
Zatem mam takie badziewie w sypialni.

Nie stoi chwała Bogu na moim stoliku nocnym, bo od rana miewałabym zawroty głowy i mega zniesmaczony dzień pod kątem poczucia estetyki... a stoi na szafeczce mężowej... a i tak każde z nas widzi godzinę na suficie.
Jakież to piękne:D

A tu migawki z mojej zimy za oknem...

Spokojnego bezkolizyjnego tygodnia Wam życzę moi Drodzy:*

Pokój dziewczynki pod niebem gwiazd i wielkie żarcie na śniadanie:)

2012-02-10T00:41:00.001+01:00

Czas leci mi przez palce jak woda.
Ledwo piątek a już czwartek...jak to się dziej?
W letargu zajęć szukam chwil szczęścia. I nie znajduję go stojąc w ulicznych korkach, dłubiąc paluchem w radio które to od czasu mrozu się wyłącza.
I dobrze ,że szyby mam zamknięte, bo w momencie rozdziabiania japy w głosu śpiewu, gdy zabraknie profesjonalnej taśmy, słychać mnie ... i tylko mnie... q uciesze innych kierowców-okna zamknięte:)
Więc szukam szczęścia tak po prostu.
A najłatwiej znajduję je w najprostszych rzeczach, na które też duszę minuty z czasu wyciskaczem do cytryn...
Wychodzę z założenia ,że wszystko jest siłą dobrej organizacji. I tak jak robotam 4-5 dni w tygodniu, muszę wszystko rozplanować tak by wilk z głodu nie upadł a owca mogła pohasać:)
Aby pograndzić z dziecięciem, obiady naprodukować na dni kolejne, bo prawie jakbym pół wojska wykarmić miała a to tylko dwie paszcze, w tym jedna maleńka, która wybredną paszczą jest. Duża paszcza przyjmuje wszystko i każdej ilości:)
Paszcza średnia (czyt. ja) zje jak jej się uda lub przypomni.
Są dni kiedy trzeba pocerować mikro rajstopki, i makro gacie. Są dni gdy fajnie jak ciacho zawita na stole, są też dni gdy górka prasowitości w koszyku rośnie, a gorący pan żelazko drze mordę z szafy "Do roboty!!!". Więc wtedy są wieczory prasowalnicze...
Dziś był wieczór prasowitości, smażenia naleśników z serem twarogiem i jabłkami z zeszłej jesieni prażonymi wraz z cynamonem.
Smak zaklęty w słoiku i radość na twarzy zajadacza:)
Jutro jak jeszcze nie dotrę po pracy do domu, a w piątki wracam 5dni później, bo korki w śniegach to już totalna kaplica, mąż szanowny walnie naleśniki na patelnię z masełkiem i obie paszcze się nakarmią. Średniej przyjdzie jeść owe frykasy w pracy w porze lunchu...

Ale żeby nie było że ja na laurach poległam, szyję:)
Np, poduchy na ścianę w Mimowym pokoju, aby sobie dziewczynka plecków nie odmroziła od ściany.
I tak powstała też poducha z głową Pana Żebeta.
Pan Żebet to żaba dla niewtajemniczonych...

A jaka radocha była na Mimowym licu! Żebet! Jest Żebet!-wołała w podskokach:)
Albo zamieniam pokój dziewczynki w mały baśniowy teatr światła i cienia.

Ostatni poniedziałek postanowiłam dziewczynkę zostawić sobie.
Nie oddawać jej nikomu, żadnym ciociom w przedszkolu, tylko po-przywłaszczać troszeczkę, po-nacieszać się i wybawić.
Ranek z leniwym śniadaniem w jej wydaniu, i moim bardzo kolorowym i mega kalorycznym:)
Ser... chodził już za mną dni kilka i ponieśli wilka i się roztopił....
W otulinie pessto, w koleżeństwie suszonego pomidora oraz w konfetti z pietruszki i koperku, smakował wybornie:D
Zapachniało Toskanią, kolory nakarmiły oczy...

Po takim wykwintnym ucztowaniu postanowiłam zrobić coś co łaziło za mną już od dłuższego czasu.

Lampeczki choinkowe nad wyrko Mi.
Wgramoliłam się na mini wyrko, z rozmachem je zawiesiłam, podłaczyłam do kontaktu....
Oczy Mi były wielkości spodków... i nagle okrzyk "łaaaaaaaaaaaaa!!!!! I nawet choinka jest!!!!"
Szczerość dziecka- bezcenna:D!

Naśmiałam się jak norka:)
No i tym sposobem mamy ciągle święta:)
Wczoraj natomiast mój szanowny mąż przytachał do domu robota....ale o tym następnym razem, bo owy robot wymaga specjalnej sesji... zwłaszcza , że kompletnie nie wpisuje się w moje ramy estetyki wizualnej...ehh faceci....

Całuchny i do spisania:)

Miłego wieczoru i dnia... idę wieszać parnie:)
Dom śpi... jak fajnie:)

Coś się kończy.... i że niby nie ma ludzi niezastąpionych?

2012-02-02T08:14:00.006+01:00

Nasza Noblistka- Komitet Noblowski w uzasadnieniu przyznania poetce nagrody napisał: "za poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości".

"Nie trzeba mnie wyganiać, nie trzeba mnie odpychać.
Obejmę jabłoń za szyję, zacznę z jabłonią usychać.
Zapłaczę nad agrestem, przejdę się malinami. I będą skurczone liście.
Jagody z czarnymi plamami.
Trzeba mnie wziąć do domu, przy stole dębowym posadzić.
Trzeba mnie długo pieścić, po zimnych stopach gładzić.
A kiedy sen mnie zmorzy albo zaleję się łzami, długo po czole miedzianym ciepłymi wodzić ustami..."

W.Szymborska

I tak sobie znowu pochlipałam od rana...

Boli mnie dusza....
Odeszła ... cichutko , we śnie....

Miała 89 lat, to piękny wiek...
Zostawiła po Sobie tyle piękna, tyle ciepła i dobra... mój mąż nie rozumie poezji, i otwarcie się do ego przyznaje. A czasem śpiewając nawet nie wie że śpiewa Jej słowa...

‎"Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy"

Piekna pogodna i smutna dusza.
Niesamowita mądrość....
Lekkość i sprawność w prostocie przekazu...
Lubię czystość i taką dziewiczość, bo najbanalniejsze słowa są najszczersze, najprostsze, najlepsze....
A wiecie czego nie lubię?
Nie lubię po takich zdarzeniach natłoku w mediach, przepychu ludzi w księgarniach, szukania Jej w piosenkach... bo to tylko chwila, zafascynowanie, rozgłos... a potem cisza....
obyśmy nigdy Jej nie uciszały, oby nasze książki stojące z Jej poezją miały rok wydania 1990 a nie 2012...
Oby to nie była chwilowa fascynacja, której nie toleruję, a czysta miłość do tego co dla nas zrobiła...
Dziękuję za tyle słów, mądrości, i tego czegoś co się nie powtórzy...

Bo ja wiem że są ludzie, których nikt nie zastąpi.....
Pomyślcie

Dwóch wielkich , wspaniałych....

nieobecnych...

szkoda...

Plusy z bycia chorą...

2012-02-01T15:56:00.000+01:00

Hm... dawno mnie tak nie połamało.
Trzeszczą mi wszystkie kości jak w starym czołgu.
Szukam plusów w byciu chorą. Mam:) cały dzień bycia w piżamie, hektolitry piej herbaty i możność wyglądania okropnie.
Jednak gdy mąż który ma naprawdę bardzo wysoką tolerancję oglądania mnie w wydaniu "okropnym", mówi ,że wyglądam jak kupa nieszczęścia, to znaczy się że osiągnęłam szczyt formy:)
Wczoraj z gilami po kolana totalnie połamana leżąc pod kocem chlipałam łzami krokodylimi do woli.
Mąż się pyta troskliwie, czy coś się stało, czy coś mnie boli, czy jakoś pomóc może... a ja mam w sobie ból egzystowania chyba jakiś.
Musiałam pochlipać, stwierdzając jednakowoż ,że ułatwia mi to oddychanie, i przynosi sercu ulgę.
Zwalam to na klimę w pracy i ogólne zużycie materiału.
Zwalam to na durny tyrański koncept mojego życia, że wszystko musi być na tip-top.
Zwalam to na pogodę na brak konwalii za oknem i na nadmiar mrozu.
Zwalam to na bzdurny perfekcjonizm który mam w sobie tak zakorzeniony jak korzeń mojej ósemki.

Poszukiwania kolorów wnętrzarskich...

Ja chlipię Mimi też zaczyna więc się ogarniam szybciuchno, by nie sprawiać przykrości bezpodstawnej mojej Ociupinie.
Przytula mnie mocno i mówi całując mnie w policzek, "już lepiej? Tak? nie płacz Mamuniu". A mi jak na złość z tego rozczulenia lecą wodospady łez.
I choć wiem, że płakać nie powinnam, przynosi mi to dziwną ulgę.
Pamiętam jak na studiach po pierwszej sesji gdzie miałam 21 przedmiotów, i nocami się nie spało by makiety były na cug, by projekt był wylizany a prace z rysunku czy malarstwa nie dawały wiele do rzeczenia, pojechałam na należne mi wakacje do mojego rodzinnego domu.

A tu moje różowości na poprawę nastroju przy kawie i ciachu.

Usiadłam na kanapie w mym poddaszowym pokoju i zaczęłam płakać.
Wyć w zasadzie, jak wilk do księżyca, skomleć jak małe szczenię nie mogąc w żaden sposób się powstrzymać.
Moja Mama wtedy mnie mocno przytuliła i powiedziała,"płacz kochana, płacz... To emocje, to przez ten cały ciężki rok, to przez wysiłek i serce które włożyłaś w swoje studia. Taka średnia o nagroda za ten wysiłek. Płacz, to przynosi zawsze ulgę..." Więc płakałam... a potem dla odreagowania zdemontowałam cały regał IKEOWSKI IVAROWSKI w moim poddaszowym pokoju i pomalowałam ściany na indyjski róż. Mieszając białą emulsyjną z różnymi pigmentami, walczyłam tak do 5 rano, przykręciłam regał, poustawiałam ponownie wszystkie książki i poszłam spać.
Rano a może nawet koło południa, przyszła moja Mama by sprawdzić czy żyję. Nie miała bladego pojęcia co poczyniałam wieczorem. Więc jej oczy wielkości spodków mówiły same za siebie.
Uśmiechnęła się tylko i zapytała, czy już jest mi lepiej. Odpowiedziałam ,że o całe niebo....
Musiałam się najwidoczniej wyżyć:)

Wracając do mojego potwornego wyglądu, gdzie skóra przypomina łuski, cienie pod oczami są większe od policzków, a nos z którego też złazi skóra od ciągłego go wycierania wygląda jak nos panów spod budy z piwem, i patrząc na moje kłaki, które koloru nie mają, i jakieś takie eeeee są, postanowiłam dziś coś z tym zrobić.
Wychechłałam z szafki farbę do włosów zakupioną już jakiś czas temu, i patrząc na swe blade lico z brakiem łuku brwiowego postanowiłam też je podrasować.
A że mój samokrytycyzm i choleryczne podejście do siebie jak i ogromna doza doliny powodują że potrafię zdzierać łacha z siebie samej bezkompromisowo... sporządziłam maź z henny i zaglądając do szkiełka z tą zawartością uznałam, że jest dziwnie zielona...
W archiwum muzycznej wyobraźni ujrzałam niejaką Marikę? Martiszę? Czy jak jej tam było... co to pląsała w rytmach których nie dzierżę, w plastikach jakiś i miała zielone brwi...
No tak ... do wizerunku jej było mi znacznie bliżej niż do wyglądu Sarah Mclachlan. Teraz też ciekawa byłam jaki kolor osiągną moje włosy, bo ponoć samopoczucie jak fazy księżyca mogą na to mieć wieli wpływ.
Ale ,że na księżyc to ja raczej wpływu nie mam, jak na swoje samopoczucie na przykład, postanowiłam nie dramatyzować.
Blondu obiecanego nie mam, jakaś rudość to chyba, ale przynajmniej jednolita.
Brwi o dziwo zielone nie wyszły, a w sumie szkoda, mąż by się pośmiał:)
No więc tak siedzę w wyrku, piszę do Was, oglądam gazety wnętrzarskie szukając różności dla klientki, i odpisuję na kosmetyczne MUST HAVE.
Moje są teraz bardzo ograniczone... daję odpocząć skórze;)

A gdy jestem w dobrej formie, mam co rano to.... choć tu pokazuję mega ograniczoną ilość:D

A na zakończeni dnia, pokaże Wam jak poranek wkrada się w senność mojej Mi:)

Całuchny!!!!!

A do zabawy zaprosiła mnie Magdula z Tworzymy Inaczej

A ja zapraszam....

Mikę z http://domeknakurzejstpce-monika.blogspot.com/
Mimi z Bo MimiBlog
Justynkę z Ystinowo
Elisse z http://utkanezmarzen.blogspot.com/
i... Ikę z http://wedrowaniemoniki.blogspot.com/

Miłej zabawy:*

Pozdrawiam Wszystkich Starych jak i Nowych podczytywaczy:*

Zaqpy, prezenty,czekolada,i szukanie wiosny...

2012-01-30T00:31:00.001+01:00

Kocham TK'Maaxa!!!!!
Mam to niebywałe szczęście, że jest on w moim mieście.
I od czasu do czasu muszę tam zajrzeć.
Nie zawsze kupić, ale chociaż oko i dusze podkarmić, podłechtać, rozkoszyć odrobinę choćby...
Chwała Bogu oglądanie nic nie kosztuje, przynajmniej w sklepie;)
Ale czasem zapuszczając dnia jednego żurawia, drugiego mknę by jednak móc oglądać to u siebie, w domowych pieleszach.
I kupuję...

Patrząc na podłość Dziadzia Maroza co świszczy zimniskiem pod drzwi futryną, szukam tchnienia wiosny.
Szukam jej w kawałkach czekolady jak i w inności przedmiotów martwych.

Stąd jak w me zielone gały wpadły szczotki, serwetki i inne cudeńka, musiałam je mieć. Bo o ileż przyjemniejsze jest szorowanie podłogi, czy paznokci po obieraniu ziemniaków czymś co na sam widok daje nam uśmiech?

Idąc dalej natrafiłam na przeboskie przyrządy kuchenne dla najmłodszych.

Wałek brałam od razu. Cena śmieszna bo chyba jakieś 7zł, no i świnka co to trzepać pianę potrafi, idealna w małe Mimkowe łapki. Biorę oba cudaski:)
Teraz będę mogła z Mimla kucharzyć jak ta Lala:D

Dzień wcześniej przyszła do mnie paczuszka od Naszej Kochanej Mimi.
Jak to z Mimi, bez prezenciora się nie obyło...

Jest niesamowita... albo wie, że mam swoją Mimi, albo intuicyjnie przesłała prezencik wprost w jej małe łapki:)
Piękny komplecik kredek, w takim retro opakowaniu, że z chęcią zaszufladkowałabym je "na potem".
Ale z drugiej strony to prezent dla Mi, więc się Jej należy teraz:)
A moje gadgety to dawno upragnione retro nożyczki i cudnej urody metalowy koszyk na butelki.
U mnie rewelacyjnie sprawdza się na blacie kuchennym, gdzie stoją w nim soki malinowe i karton mleka.
Tydzień temu przeszło był dzień Babci i Dziadka, więc z rana samego przed przedszkolem dałam Mimce do "wypisania" kartek na te okazje:)
Radochę miała niebywałą, móc narysować "żebeta i królika i konia-konia" na kartkach ze swymi zdjęciami.

Potem Babciunie i Dziadkowie zostali szczerze obdarzeni, bo nawet z przedszkola kartki podostawali, tylko fot nie zdążyłam poczynić... ehh...
A jutro z rana siadam do zadań specjalnych, projektowo poranek zaczynam, i z namaszczeniem czekam na pralkomistrzów co to mają się jutro pojawić.
Niech mi machinę uruchomią to zamienię się w Szopa Pracza, i znowu będę przeklinać ,że mam tylko jedną suszarkę na stanie...wrrrr

Miłego Tygodnia moje/ moi miłe/mili :*

To porażające i przerażające zarazem

2012-01-27T21:44:00.000+01:00

Są takie sytuacje , które odganiamy w myślach.
Nie przyjmujemy do siebie, nie chcemy znać czy mieć możliwość poznania...
Są zdarzenia o których myślimy "to nas nie dotyczy" "to nas nie spotka"...
Są scenariusze ,których nie chcemy w swoim życiowym filmie.
Są sceny jak z horroru, podczas których chcemy zakryć oczy jak najprędzej...
Nie zawsze niestety się to udaje...
Mamie Madzi jak i małej Magdalence się to nie udało...
Mam ciało pokryte gęsia skórką, po ciele biegną truchtem dreszcze, lęk przeszywa mnie od stóp do głów...
Gdy usłyszałam w wiadomościach o tym zdarzeniu, gdy zobaczyłam zdjęcie tego maleństwa..
Zamarłam, otępiałam, nogi miałam jak z waty... bo to dziecko... bo takie małe, bo sama jestem mamą...
Nie chcę nawet myśleć o tym co czuje teraz Mama Magdy, nie jestem nawet w stanie wystrzelić na szczyt swej wyobraźni by móc poczuć ten potworny ból...
To serce rozdarte na tysiące drobniuchnych kawałków, ten lęk i obawy, gdzie jest, co się z Nią dzieje, czy jest głodna czy zdrowa............................................................................................
I codzienna, całodobowa modlitwa o Jej szybkie odnalezienie...
Ryczeć mi się chce, wyć jak wilk do księżyca.....
boli mnie dusza boli mnie całe ciało jak o tym pomyślę......
Proszę Was abyście miały oczy i uszy szeroko otwarte...
Bo może którejś z Was uda się coś zauważyć....
Jestem sercem z Małą Magdalenką i Jej Rodzicami.....

Fiesta Pesto, kocie księżniczki i woda wszędzie...więc wędrówki z miską,rapitografy i skalówki witajcie:)

2012-01-24T00:40:00.000+01:00

Nie wiem jak to się dzieje, że tydzień mija z prędkością światła.

Mój to chyba nawet szybciej niż niejeden odrzutowiec.
Choć staram się łapać go w cugi... ucieka
Drań, czasomierz... drań.
Mam niedomiar czasu, mam nadmiar niedoczasu.
A tu śnieg, a pąki na drzewach.
i zbitka myśli i słów... od czego zacząć?
Weekendy są nasze. Nie całe bo soboty mam pracownicze zazwyczaj.
Niedziele staramy przeciągnąć do środy, ale ni jak to wychodzi bo kończą się w niedzielę.

Jednak są błogostany posiadywania na blatach kuchennych, co Mimi wychodzi nad wyraz dobrze:) i tosty z kećapem- jak mówi:)

Dwa tygodnie temu to chyba było, no bo chyba nie dalej, jak Mimi dostała nowe wyrko.
Bidula w biegu nocnych maratonów waliła girkami po szczeblach. Koniec i basta, czas na "dorosłe" łóżeczko.

Mądre to łóżeczko bo rośnie wraz z dziecięciem:)
O IKEA'O :)

Choć przyszło nam czekać na owe łoże, bo jak się okazało, produkt chodliwy.
Ale udało się i nabyte zostało, dowiezione i rozłożone na części pierwsze:)
Więc q ogromnej uciesze Mimi, klucze i śrubokręty poszły w ruch!
A ona tak kocha narzędziować:)
Po mamie:)
Potem pod młotek poszła moja pracownia, którą to stale udoskonalam, i szukam miejsc wszelakich na swe wszystkie ważnocuda.

Wymyśliłam półkę. Ściana idealna. A pólka niezbędna bo mi blat potrzebny od zaraz na przepastne projektowania.

Cztery dziury, i wisi:) I oby nie spadła.
Przestrzeń jest, można pracować:)
Więc wieczorami zasiadam do swego długiego biurko-stołu i kreślę.
A co do kulinariów...

Zarażona ostatnio Tartami i Pesto, cudaczę:)
I całkiem zacnie mi to wychodzi, muszę przyznać.
Jak to moja przyjaciółka stwierdziła, mój blog stał się bardziej kulinarny ostatnimi czasy.
Ale to wszystko przez to że szybciej coś upichcę niźli poszyję czy wymaluję.
No taka prawda.
Powroty do domy z pracy zakrawają o żywą kpinę, bo bywa że jadę prawie 2h... więc o 18 nie ma co zasiadać do szyciowej machiny tylko w tango z dziecięciem, bo wytęskniona jestem za Nią strasznie.
A że mamy ciągle porządkowanie w szafach, i odkrywamy skarby wszelakie rodem z innych planet, znalazłam też sztuczne futerko a-la długi ogon:)
No i Mimi zapragnęła kotkiem być, więc co mi przyszło zrobić? Uciąć mini ogonek, doczepić do portek, i taki sam tyle że dłuższy zrobić sobie. No bo Mimi kazali;)

Innego dnia, gdy wolne miałam, pojechałam na zaqpki spożywczo-chemiczne i naszła mnie ochota na bezy.
Śnieg sypał jak oszalały.

Się obudziły Aniołki i nabrały ochoty na zabawę poduszkami, i pierze z Nieba się posypało w ilościach hurtowych:)

A że bezy tak jak śnieg wyglądają, mrugnęły do mnie okiem i zawołały "weź nas do domu sztuk 6!".

No więc pani mi je ładnie zapakowała uśmiechając się szczerze.
Brak ozdób świątecznych skłania mnie q wiosennym podrygom, ale nie wtedy.
Zachciało mi się ciepłej herbaty, magicznego czasu i bezy:)
I te bezy pięknie wpasowały mi się w krajobraz puszku za oknem...

A z ostatnich mniej słodkich nowin to w bajeczny sposób zalało mi kuchnie.
Mimi została ze mną w domku w ostatni wtorko-środ, bo jakaś taka pociągająca była i kaszląca więc postanowiłam podqrować ją po domowemu.
Ciepłe gatki i skarpety,dresik i bluza, herbaty z malinami, owoce i rosoły...i kosze witamin.
W tych czasach gdy były pląsy i dzikie szukanie lwów, nie usłyszałam trajkotu jękowego swej pralki.
Więc nieświadoma rzeki w kuchni, oniemiałam, widząc własne bajoro.
Szmaty, ścierki i hektokilometry ręczników papierowych i Mimi na plecach moich uwieszona, gdy ja ratuję naszą krwawicę:) kląc w myślach, że co niby *&^#@*^# jeszcze?
A w piątek planowany wyjazd do rodzinnego domu, bo 60'ka się teściowej szykuje a ja w ciemnej d...
No nic, jest czwartek, walizki czekają na zapakowanie.
My całą trójką mieścimy się w jedną walizkę na luzie.
Do 1 w nocy walczymy z M w kuchni, rozkręcając prawie cała kuchenną zabudowę, bo kable i rurki wszelakie prawidłowo są pochowane, bo mało że nieładne to nie nieładne wcale.
Ja włażę w szafkę kargo 40cm szer, czuję się jak górnik. Nic nie widzę, sciana na wprost,jaj telefon w łapie bo ma latarkę.
Latarka normalna też była, do momentu gdy M nie chciał zmienić w niej baterii, i cała latarka rozwaliła się na części pierwsze, strzelając małą żarówką prosto w czoło M.
Sceny u nas rodem z Bajki "Sąsiedzi"
Więc my jak ten Pat i Mat, obmyślamy dalsze części poczynań.
Fachowiec.. potrzebny pralkomistrz:)
Dnia następnego porankiem w sumie, telefon wykonany. Będzie koło południa.
Pięknie:) Jak zwykle pięknie:) bo po mojej pracy mieliśmy prosto do Mam jechać.
Pralkomistrz daje diagnozę. Panie-pekła Panu guma!
No i wszystko jasne... guma..ah... guma:)
Cudnie:)
Trzeba zamówić nową.
Czas oczekiwania, minimum tydzień.
Bosko... rozpływam się w tej fascynującej nowinie.
Co robię? Rozmawiam z moją macią, co słyszę? Pakuj kochana te ubrania, wypierzemy.
Co robię? Pakuję kolejną walizkę.
Moje logistyczne zaplecze umysłowe sprawdza się w boski sposób przy pakowaniu do walizek.
U Mamci wyszło 7 pralek....
Kosmos...
Dziś dygałam z kolejną miską prania do mojej koleciółki po sąsiedzku.
Madalenka mieszka w bloku obok.
Czasem latem czujemy się jak dzieci z Bulerbyn, bo okno w okno... tylko sznurka i koszyczka na nim nam brak.
Idę nocą z pełną michą. Proszek płyn. Martinii za serce i pralkę:)
Madalenka pyta po co ta flaszeczka? że chyba eeee.... mówię Jej z uśmiechem "kochana, na jednym praniu to się nie skończy:)"... no i wszystko jasne....
Już się suszy.

Całuchny moje Drogie i moi drodzy nowi czytacze:*
Dobrego tygodnia bez podlań:)

Spotkanie Nowo-Roczne i wielka premiera Tarty:)

2012-01-06T21:34:00.000+01:00

To zdumiewające...

Od 6 lat na mojej lodówce wisi jeden przepis.
Przepis na Tartę.

Przepis, który tak na prawdę ma 10 lat bo wędruje ze mną wszędzie gdzie zabieram swą lodówkę.
Przepis, który ginie pod stertą zdjęć i notatek dla mnie ważnych oraz pod toną magnesów z różnych miejsc na świecie.
Przepis, który lubię mieć, i przepis z którego nigdy nie skorzystałam:)
Ot kobieta! :D hahahha
Ale w środę, urywając się w przerwie w pracy na lunch, poszłam do mega zdrowej jadłodajni, gdzie właśnie poprosiłam o Tartę.
Rozpłynęłam się pod jej wdziękiem.
Kruche francuskie ciacho, brokuły, orzechy i łosoś...mmm... delicje...
Wiedząc ,że na piątkowy wolny popołudnik zaprosiliśmy naszych przyjaciół na obiad, postanowiłam zrobić tartę właśnie:)

Piękne Dziady do orzechów, zakupione za bezcen w TK'Maxie:)

I jak na prawdziwą kobietę przystało, przynajmniej w moim wydaniu, nawet nie zerknęłam w stronę lodówy po przepis.
Wolałam poczynić ją sama:)
Nabywając drogą qpna potrzebne mi produkty, udziergałam ją z fantazją własną.
Do tego na początek zaserwowałam zupę pomidorową, a robię ją mega pyszną, aż dziw bierze:) hehe
Na deser zrobiłam ciasto czekoladowe z gruszkami, wg przepisu Nigelli. Zawsze wychodzi finezyjnie dobre:)
Pomysł na coś do kawy pojawił się o 12 w samo południe, a goście mieli pojawić się o 14:00 więc chwała Bogu miałam wszystkie potrzebne mi produkty, bo przecież dziś wszystko pozamykane...
Ale wyssałam z mlekiem Mamy, że w domu musi być to wszystko co potrzebne, więc tylko raz w życiu "zapożyczałam" jajko od przyjaciółki-sąsiadki, a to tylko dlatego że potrzebowałam więcej żółtek niż białek do czegoś tam:)
Goście pojawili się o 13:40... a ja robiła Tartę:) Uświadomiłam ich , że to moja pierwsza w życiu Tarta, więc proszę o wyrozumiałość i szczere wypowiedzi:)
No więc premiera Tarty, udana!!!!!!!!!

Wyszła smaczna i lekka. Wszystkim smakowała:)
Zrobiłam do niej sałatę w sosie Vinaigrette... pasował idealnie:)
A teraz, czekając na film "Mr. Nobody" na Canal+ popijam ciepła czekoladę, dojadając ostatni kawałek z ciasta.... niczym Nigella w swych kulinarnych opowieściach pod koniec odcinka.

Coś w tym jest! Bo teraz smakuje jeszcze lepiej:)
A tartę... będę robić, jak zwykle bez przepisu:)

Całuchny!!!

Szarlotta dla chcących i pichcących...

2012-01-05T23:26:00.002+01:00

Aaaaaaaaah... nawet nie zdajecie Sobie sprawy jaką mi oooOOGGgromniąstą radochę sprawiłyście Swymi komenatmi pod ost postem:)

Dziękowąć to mało powiedziane... bardzo więc dziękować :*:*:* dużo miodu w takiej d... za oknem, zawsze mile widziane:*

Jak wiemy, szczęśliwcy mają dłuuugaśny weekend, ja nie mam:) ale nie przeszkadza mi to w zaplanowaniu jutra czy niedzieli:)

A Wam na to konto, abyście w chwili słabości podłubały w mąkach i jajach,a jak:D! i w cukrach-pudrach...

posyłam przepis na Szarlotkę od mej Anuli:)

Od miesiąca prawie łazi mi po głowie pewna piosenka.

To, że jak mówią słowa pewnej bliskiej mi piosenki "nadwrażliwość to mój wróg, przerost duszy nad rozumem" Kachny Nosowskiej, którą uwielbiam za texty,jest sowitą prawdą.

Mało kiedy zdarza się tak, że pierwsza nuta powala mnie na kolana, druga wprawia w stan osłupienia, a przy trzeciej łzy lecą mi ciurkiem a na rękach stają mi włosy bo mam takie ciary...

Ta piosenka, melodia, text... wprawiły mnie w taki właśnie stan osłupienia, i niemożności wykonania jakiegokolwiek ruchu....

Na domiar tego, moje małe Mi podchwyciło ją totalnie jak ja i mówi do mnie "Mamuniu, a włącz Gotjjję" , więc wymiękam i biorąc ją na ręce płyniemy w jednym rytmie... Kocham z nią tańczyć:)

Otula moją szyję swymi małymi rączkami, mocno mnie przytula i już nas nie ma.

Jesteśmy w innym wymiarze. czystym, lekkim, delikatnym i błogim... zamykamy oczy i płyniemy.

A gdy nuty się kończą, Mi mówi "jesce raz!" więc błogostan trwa nienaruszony....

Znacie?

Polecam gorąco ....

Całuchny!!!

Wspaniałego weekendowania:*

Wyżerając resztki Nutelli ze słoika, płodzę posta:)

2012-01-04T23:14:00.002+01:00

Tak właśnie, chwyciłam słoik po nutelli i wymerdowując jej resztki, pakuję łyżkę do ust:)
Nie mam żadnych postanowień, bo po co się stresować na zapas? że czemuś nie podołałam, że zawiodłam samą siebie, że czegoś nie dokonałam...
Nie mam nałogów które mogę rzucać, bo jedynymi nałogami których rzucać nie zamierzam, jest moja rodzina, dom i moje pasje.
Nie mam planów by "schuść", planów by przytyć też.
Więc idąc tak luźnym i lekkim krokiem, mam uśmiech na twarzy:)
Robiąc bilans w głowie z ubiegłego roku, wiem, że był to rok ciężki, w wielu kwestiach totalnie nowy, w kilku bardzo przykry i bolesny...
Był to rok nowości, mocnych postanowień, rok konsekwencji i prawdy.
Mam cudowne, zdrowe, mądre i wspaniałe dziecko, jestem kochana i kocham... jesteśmy zdrowi, moi najbliżsi też... czego chcieć więcej? Chyba dorastając, bądź starzejąc się, zmieniają nam się priorytety, światopogląd i marzenia. Są prostsze, bardziej ludzkie i życiowe. Nie chcę gwiazdki z nieba ani milionów na których mogłabym spać... nie chcę. Bo moja Gwiazdka z nieba nosi Imię Mimi, i wolę spać snem spokojnym niż bać się ,że ktoś mi te milioooony zabierze...
Więc jaki to był rok?
Rok tak ciekawy jak nasza zima:)

Jak już wiecie z poprzedniego posta, rok 2012 witałam rodzinnie, naszą "czwórką" no bo PanneKottę też liczę, oczywiście:)
I był to fantastyczny sposób na spędzenie Sylwestrowej nocy:)

Kupiłam Mi Motylowe skrzydełka i pocieszna tiulową spudniczkę. Latała i skakała jak mała wsza na grzebieniu. I machając czarodziejską różdżką wołała "Fokus -fokus, abra-kabra, benc"

Tuż po tym jak Mi zasnęła sama wzięłam kąpiel, i ubrana w piżamkę przygotowywałam kolację z robali morskich, sałatki, grzanek....no i wina:)
Śmiałam się w głos widząc tak dużego szampana, i kwitując, że można było kupić tego w małej butelce:)
Wcześniej ,zaraz po powrocie z pracy, bo tego dnia pracowałam ku uciesze wszystkich..., upiekłam szarlottttę:)
Z fajowego przepisu od mej Anuli, wychodzi mega pyszna zwłaszcza podawana na ciepło z kulami lodów.
Ja, niemająca za bardzo czasu ostatnio na "bawienie się" i uprzyjemnianie sobie życia drobnostkami cieszącymi oko i duszę, postanowiłam troszkę zmodyfikować wiżual ciacha i pobawiłam się foremkami do ciasteczek, i zrobieniem krateczki jak z H-Amerykańskiego serialu lat 50:)
No i q mej uciesze Udało się:))!!! Wyszło ślicznie i jak mój eM zauważył, że takie ładne i inne i oryginalne i chce już kawałek bo pachnie zawadiacko....:)

No więc opruszyłam je tylko lekko cukrem-pudrem i dodałam przypraw do szarlotki i trochę cynamonu.
Uwierzcie mi... niebo w gębie!!!

No więc ubrani w piżamowe długie portki, koszulki, otuleni w koce, z robalami na talerzach, z sałatą w zębach i winem w kieliszkach witaliśmy nowy rok:)
O 24 zaczęto trzaskać i grzmocić, Mi spała jak kamlotek. Uff....
Chwilę po 24 spaliśmy już z nią:)
A reasumując... nie rok, a 10 lat...- nie ma nic fajniejszego niż móc mówić "kocham Cię" stale do tej samej osoby, i od tej osoby to samo słyszeć:)

Całuchny!!!

tik tak tik tak....zamykania czas, otwierania czas...Nadejszła Wiekopomna chwila:)

2011-12-31T00:09:00.002+01:00

Czas nowości...inności, czystej kartki papieru nadchodzi...
Czas wielkich postanowień, małych i wielkich planów, czas wielkich nadziei...
Czas niczym narodziny dziecka, dający nowe szanse, nowe pomysły i oczekiwania.
Życzę Wam aby czas ,ten który idzie do nas wielgachnymi krokami był Waszym Czasem.
Życzę Wam aby wszystkie troski i zmartwienia, złe demony zostały za drzwiami które zamkniemy za rokiem 2011...
Życzę Wam dłuższej doby, mniejszych korków, zawsze "dzień dobry" i zawsze "dobra noc".
Życzę Wam abyście były kochane i abyście mogły zawsze mieć kogoś komu powiecie "kocham Cię".
Życzę Wam aby w momencie gdy ogarnie Was zmęczenie czy nie daj Boże choroba, zawsze był ktoś kto poda Wam kubek ciepłej herbaty.
Życzę Wam abyście realizowały Swoje plany. Nie od razu bo to żadna frajda:)
Życzę Wam zdrowia, zdrowia i jeszcze raz zdrowia. Bo od niego tak naprawdę zależy realizacja naszych planów.

Ja swój nowy rok powitam w gronie najbliższych mi osób. Męża i małej Mi. No i Kota, rzecz jasna:)
I wiecie co? Cieszy mnie ta opcja:) Rodzinnie, ciepło i blisko.
Dziś popiekłam ciacha, jutro po powrocie z pracy czeka mnie reszta.
A na niedzielę zaprosiłam naszych przyjaciół na "Nowo roczny" Obiad:)
Ehhh... cieszę się:)

Wszystkiego co Najwspanialsze Wam Życzę!!!!!
i do spotkania za... rok;)?

Dla Was piosenka:)

http://www.youtube.com/watch?v=AI_EOPG5sWo

Święta, święta i po Świętach... kto o świętach dziś pamięta?

2011-12-27T23:50:00.000+01:00

Ja...:)
Bo to był czas bardzo magiczny.
Jak co roku masa przygotowań okraszona wielkim "ahhh" siadając przy stole. I słowa po kolacji, że jak zwykle tyle przygotowań, a to rach ciach i już po... Ale nie:) Bo to się ciągnęło aż do poniedziałku!!!
Było rodzinnie, uroczyście, pięknie, wesoło, były wspomnienia i wzruszenia... małe łzy... moc radości i masa uśmiechów przy rozpakowywaniu prezentów:)
Nikt rózgi nie dostał, rzecz jasna;)
Jak zawsze wszystkiego dopilnowała i dopięła na ostatni guzik- moja Mamusia.
Jak zawsze choinka najpiękniejsza w mym rodzinnym domku. Miękka by dzieci się nie pokaleczyły.

Jak zawsze najlepsza zupa grzybowa na świecie, kluchy z makiem i rodzyną, karp po żydowsku-faworyt mego eM... piernik, makowiec...ehhh się qlam:D
Ale najważniejsze to to, że mogliśmy się wszyscy spotkać!
Rodzice, Mika z familią, my...no i kot:)
Posiedzieć przy kominku, pogadać, wypić dobre wino...
Leniwie, bez pośpiechu przyszła niedziela...

Mimi od 4 rano wyjadała pierniki z puszki, którymi częstowała swego ukochanego Dziadeczka. Gdy tylko ginął jej z oczu wołała, "gdzie jest mój Dziadziuś?!?!".

Wpatrzona w Niego jak w obraz Matki Boskiej, poszłaby za Nim w ogień. Jak wszyscy Ci którzy Go dobrze znają. Bo to Złoty człowiek jest:* A dzieci do Niego lgnął jak pszczoły do miodu...

Potem pojechaliśmy na oględziny pięknego domq mojej Sis...
Kolanka mi się ugięły jak go zobaczyłam....Ale nie mogłoby być inaczej:)
Dobry smak i gust, wyssany z mlekiem Matki:)
Porobiłam kilka zdjęć, które zamieszczę w nast. poście:)
Bo jest co pokazać!
Następnie pojechałam z eM i Mi do jego rodziców.
Tam też rodzinnie, dom pełen ludzi. Lubię to:)!!!
Miło, ciepło, z nalewką w dłoni produkcji teścia... Malinowa-wyborna!!!
Aż ślinka cieknie:)
Kuzynki małe Mi i Majka pobawione wyskakane, wylatane i wyśpiewane:)
Masa zdjęć...
Kolejny dzień przyniósł mi niespodziankę w postaci mojej kochanej przyjaciółki z lat dziecinnych,podstawówkowych, licealnych i studiowych...
Gringo:).... Przyjaciel na dobre i złe. Nie jedna beczka soli zżarta razem.

Nie jedne noce w piżamach przegadane. Miliony tostów robionych wieczorami w mym pokoju na poddaszu.
Hektolitry gorącej czekolady wypitych przy jakże poważnych rozmowach;)
Ile łez wylanych w miłościach bez wzajemności, ile śmiechów i chichów... Ehhh... moje poddasze miało by o czym książkę pisać:)
Nie widzimy się codziennie, nawet nie co tydzień ani co miesiąc.
Gringo siedzi w Anglii od 7 lat.
Ale zawsze są kartki netowe i życzenia i pamięć... i @ jak się chwilkę znajdzie.
A najwspanialsze jest to, że choć potrafimy się nie widzieć miesiącami, w chwili gdy się widzimy, gdy przekroczy próg mojego rodzinnego domku, gęby nam się nie zamykają. To jest fantastyczne uczucie... Jakbyśmy widziały się wczoraj.
Zawsze jest tyle do pogadania, do obgadania, do opowiedzenia....
Czas tyka, rodzina na nią czeka... Przecież to Święta:) a ja się ogromnie cieszę, że znalazła chwilę dla mnie, dla nas, dla mojej rodziny... bo w pewnym momencie wszyscy siedzieliśmy w salonie przy kominku i rozmawialiśmy razem jak za czasów LO:)
Bo przecież moi przyjaciele, są przyjaciółmi moich Rodziców, a moje przyjaciółki traktowane są przez moją Mamę jak Jej własne dzieci... bo przecież widziała jak dorastają ze mną, bo tysiące razy jedliśmy razem obiad, kolację czy śniadania... bo były wspólne wakacje..
Ehh można by tak gadać i pisać bez końca.
A dziś już Koziołkowy land. Śniegu brak, a szkoda.
W tle za dnia leciała Adelle, prezent od eM, potem drugi z nich leciał, ale filmowy... Hollyday:)
mmmma potem... potem pojawiła się moja inna An(g)ielska duszka Bratnia. Asiula.... koleżanka z pracy widziana ostatni raz chyba 4 lata temu...a gębule nam trajkotały jak z dobrze naoliwionym zawiasem:D
Pierniki, kawa, herbata z Maliną... jabłecznik Mamci i było cudne popołudnie...
Jutro proza po poezji nadejść musi, czyli do Pracy Rodacy!

Tak czy siak życzę Wam jeszcze trochę tego piżamowego lenia. Mamy na niego szanse już za 5 dni:)

Całuję:*

Kumulacja tygodnia w jeden dzień czyli-Wieczne leczenie niedoczasu,zima nadejszła,śniegu po kostki,znakiem tego idą Święta!!!

2011-12-23T23:31:00.002+01:00

Masakra jakaś, już prawie koniec grudnia, a ja nie mam czasu na złapanie oddechu....
Wczoraj łapałam z Mimi śnieg na języki, w drodze do przedszkola. Radocha była niesamowita! Jest śnieg! Jest zima prawdziwa! Czuć święta pełną gęba, można by rzec:)
dawno mnie nie było, dobre trzy tygodnie, ale choć stanęłabym na uszach, to doba nie chce się rozgumić w swym braku elastyczności:(

Moim ostatnim dniem wolnym, była zeszła niedziela, i stanęło na tym ,że starałam się w niej skumulować całe sześć dni niedoczasu.

Ubrałam choinkę, popiekłam resztę pierników, popakowałam część prezentów, pomyłam podłogi, ogarnęłam domostwo, poprasowałam zaległości, powygłupialiśmy się z Mimi, były zabawy "w żebeta i kic-kica" ,degustacje pierników, sprawdzalność na niepotłuczność bombek no i doba się skończyła a ja padłam na pysk:)
Ale za to spełniona i zadowolona:)

Chwała Bogu styczniowy grafik już ustaliłam sobie tak ładnie, że będę dwa dni w domku, i będę mogła czynić inności. Bardzo ważne i duże czynności. Czynności wymagające pełnego poświęcenia, kreatywności, deski kreślarskiej i rapitografów.
Czynności we wnętrzach gdzie grać będą kolory i faktury...ehhh się cieszę:)
A życie płynie dalej.... Widzę u Was dekoracje Świąteczne i serce mi się raduję bo macie tak PIĘKNIE!!!!
W zeszły wtorek wysyłałam kartki świąteczne, bo nie mogłam się zgrać totalnie.
Poranne latanie za Mimi by się wać-Panna ubrać zechciała, wtedy gdy ja mam jedna rękę w kawie, drugą robiącą sobie oko, trzecią ze Złomkiem z Carsów , a czwarta nie robi nic:)

Potem uciekamy od podłego Lwa co w krzakach lub pod łóżkiem się chowa, a to ostatnio najlepsza metoda na zagonienie Mimki pod drzwi wyjściowe...
Potem frrr do przedszkola, a ja stoję w korkach o tej 9:40 :)
Korki w mieście o 16 też są zabójcze i bywa ,że do domku wracam prawie dwie godziny.
Kląc pod noskiem, bo w brzuchu burczy, bo noga drętwieje od wduszania sprzęgła, i droga daleka do domku:(

Złość w serduchu bo Mimkę widzę 4h/24....dlatego styczeń ma być inny. Bo serce mamine tego nie wytrzyma...

I tak idąc z rana przed pracą na tą pocztę, poczułam delikatne małe płatki spadające z nieba.
Gdybyście widziały mojego banana na buzi:))
Miałam ochotę podskoczyć z radości! Ehh! Zimko! Chodź! Chodź! Nie wstydź się, pomyślałam.
I jak małe dziecko niczym Mimka rozdziawiłam usta wyciągając język, by poczuć ten moment ... Fajnie było:)!
A teraz, pakuję walizy, ostatnie prezenty i jutro z rana wymykamy się na spotkanie z Gwiazdorem do mojego rodzinnego domku... Gdzie nigdzie zupa grzybowa nie smakuje tak jak tam, gdzie jest najpiękniejsza choinka jaką widziałam, gdzie tylko tam robi się takie kluchy z makiem...
Cała jestem w radościach!!!!!

A teraz małe, szczere życzenia...
Bo pewnie mnie tu nie będzie przez święta...
Kochane,
Życzę Wam oddechu, chwil rodzinnych, wspólnego kolędowania, maku między zębami, smacznego karpika, śniegu pod nogami, pachnącej choinki, wymarzonych prezentów, gorącej czekolady, pomarańczy i zapachu pierników.
Życzę Wam by te Święta były pełne Magii. Nie tej z reklamy czy filmu, tylko takiej Magii o jakiej Same marzycie....
Ściskam Was mocniuchno, życząc samego dobra i Kochających i dobrych ludzi wokół Was...
:*

Konwalijka:)

żyję...:)

2011-12-06T00:11:00.000+01:00

Ufff...
pierwsze koty za płoty.

Q mej uciesze przywitało mnie grono przyjaznych ramion otulających mnie w serdecznych uściskach, całusy i okrzyki "Jej!!! Jak dobrze ,że Jesteś!!!!"
Taki dla mnie miód na serce i piękny kop w zadek by praca się dobrze rozpoczęła...
No więc ubrana w korki, spódnicę i nader elegancka ruszyłam do boju.

A serce gdzie indziej....
Powrót do domu okazał się iście szatański, bo korki masakryczne, moje pi pi pi pod nosem wcale nie przyspieszało posuwistego ruchu tirów i osobówek. Ehhh... życie...
W domu otuliły mnie moje najukochańsze małe rączki, przyklejone do maminej szyi oburącz. Najwspanialsze zjawisko na ziemi:)
Szybciuchno schowałam zakupki małe jeszcze Mikołajkowe do swego pokoju, by bystre Mimkowe ślipka tego nie widziały.
Szaleńcze podskoki, układanie puzzli, siadanie na nocniku, kąpiel, mleko, śpi... ehh mało tego czasu, już to czuję.

No ale jak dzieci śpią to przychodzi Mikołaj... by 6 grudnia mogły uradować swe małe oczęta niespodziewajkami...

No więc powiesiłam już skarpetę, Mikołaj poczynił swą powinność, przybiliśmy "piątkę", i czekamy na poranny werdykt;)
A ja już od września poszykowałam skarpety dla wszystkich dzieciaków, i te na zamówienia indywidualne...

teraz czas by je pokazać:)

Wam życzę jutro niespodzianek w butach:*

Spontaniczne pieczenie piernioszków i bardzo pracowita niedziela:)

2011-12-05T00:31:00.000+01:00

Kochane...
jak już wiecie od jutra ruszam z robotą. Przeraża mnie to troszkę ale i po części bardzo cieszy.
Wszak będę robić to co lubię, więc czy może być lepiej?
Idąc tym tropem i znając siebie, gonię czas i nadrabiam zaległości z wyprzedzeniem by ich nie mieć aż takich.

Więc w sobotę późnym wieczorem wpadła moja bdb koleżanka z zapasami twórczymi, wnosząc też ze sobą wino,w momencie gdy ja właśnie robiłam grzańca:)
Zapowiadał się piękny, grzańcowo-piernikowy-gadaniowy wieczór.
Przyodziawszy fartuszki, wypijając kielichy gorącego winnego trunku, ruszyłyśmy do boju.
Mimka już chrapała, małżon oddał się lenistwu,myśmy dusiły ciasto.
Magdalence szło to tak sprawnie, że nie ośmieliłam się jej w tym przeszkadzać:)
Zajęłam się więc wykrawaniem i lataniem z blachami.
Jak co roku, robiąc to razem szło nam jak w ulu, wszystko sprawnie, gładko, z pięknymi przerwami na wino.
Po 24 godzinie już miałyśmy pełen stół zapasu.

Z wypiekami na policzkach od buchającego piekarnika, rozdzieliłyśmy pierniki po puszkach, dopiłyśmy wino i zakończyłyśmy twórcze klejenie.
Magdalenka ruszyła do domku, ja ogarnęłam kuchnie i udałam się do wyrka.
Plan na dziś był w głowie jeden- ZROBIĆ ILE SIĘ TYLKO DA!
Wstaliśmy całą trójką bardzo wcześnie, i od razu po kawie i luźnym, leniwym śniadanku ruszyliśmy do boju.

Chwała Bogu małżon nie oponował a nawet sam ochoczo zabrał się do pracy.
Miał zadanie bojowe, powieszenie girlandy i światełek na balkonie, oraz kilka innych sprawunków z których to wywiązał się znakomicie.
Mimi ma już zainstalowany karmnik na barierce balkonu, który jej kupiłam.
Teraz tylko karmę musimy fajną zrobić dla ptaków i będzie można na nie patrzeć przez okno:)
Po mężowej pracy balkonowej, przyszła pora na moje balkonowanie. czyli usuwanie liści, starych gałęzi i dziwnych gratów. Jak i zainstalowanie małych drobiazgów zimowo-świątecznych. Udało się:)
Ja zrobiłam to co zamierzyłam, bawiąc się z Mimi, która to tego dnia przebierała się chyba 3 razy.

Bo raz że wielka kupa, drugi cała w farbach i wodzie,trzecie....a nawet czwarty, za późne powiedzenie że chce jej się siusi:)
I tak o to tym sposobem szafa gra:)
Był domek pod stołem, jedzenie pierników, które uwielbia, malowanie, i ogólne cudowanie.
Dokończyłam girlandę nad wejściem do naszego mieszkanka, niestety foty robione nocą, nie dają efektu:(

Ja powiesiłam wianki, ubrałam kandelabr w zawieszki ze szkiełek, które zamówiłam u szklarza będąc po odbiór szyby do ramy w łazience. Nakleiłam na nie obrazki, trochę koronki i już jest:)

Pojawił się też w swej pełnej krasie mój Kalendarz Adwentowy. Niestety nie doczekał się cyferek, więc na razie jest ozdobą.

Może w następnym roku spełni swą pełna funkcję? Mam nadzieję:)
Poszyłam zaległe rzeczy o które mnie proszono, skarpety są gotowe wraz z prezentami dla najmłodszych.
Zostało mi wypisywanie kartek, dokupienie kilku prezentów, popakowanie ich ,co uwielbiam i wsio:)
Chyba z w miarę czystym sumieniem mogę ruszyć do pracy...
Pisząc tego posta siedzę już w łóżku, po odwiedzinach mojej koleżanki Ewy ( baaardzo bratnia duszka moja:*). Piękny dzień to był. Pogadałyśmy, wypiłyśmy gorącą gęstą czekoladę z cynamonem i miodem, pośmiałyśmy się:)
Mam nadzieję, że to dobry początek jutra... tylko w baku auta jakoś pusto...;) Dojadę?

ehhh

Miłego tygodnia Wam życzę:*

!Całuchny!

Obiecane kierpce, i Adwentowe poczynania...no i szykują się wielkie zmiany...

2011-11-29T21:20:00.000+01:00

Witajcie Kochane:)
Zbarabaniałyście mnie komentami ,że owych kierpcioszków brak, więc już nadrabiam zaległości.
Nie dodałam ich, bo na swą sesję czekały do powrotu do domku.
Więc już je Wam pokazuję:) w otulinie mej chusty spod M1;) kożuszka Mimi, i moich/jej korali.

W moim domku zaczyna być zimowo/świątecznie, bo nie wiem kiedy potem znajdę na to czas, albowiem .... I'm back to work!
I to chyba nawet już od poniedziałku...
Czas końca roku- czas sporych zmian i zgrania i ogarnięcia wszystkiego na nowo...
Więc czas mi się ukróci, co troszkę mnie martwi, bo lubiłam do Was tak często zaglądać, i sama bawić się kolorami... Ale czas najwyższy się zebrać w qpę i sru:))
No ale wieżę, że nie ma tego złego... Prawda?

Zatem co do mych poczynań przed-świątecznych, zawiesiłam wcześniej uszyte małe zasłonki, i od razu się przytulniej zrobiło:)
Koce w podręcznym koszu, który stawiam co roku przy kanapie, bo tak miło jest wieczorową porą chwilkę odsapnąć w ich otulinie z kubkiem ciepłej gorącej czekolady.

A jeszcze tyle pracy mnie czeka i muszę się z nią uporać co najmniej do soboty.
Nie... no choinki stawiać jeszcze nie mam zamiaru:) To nie centrum handlowe! hahahha:)))
Ale girlandy i lampki to kto wie? Może w sobote zawisną na balkonie? i nad drzwiami wejściowymi do mego domku?

Ehh.. zacieram ręce z radości:)
Więc dziergam i szyję, kleję i maluję ile wlezie, bo potem z czasem może być krucho...
Świeczuchny Adwentowe są, więc i magia płomienia jest:*

A tę cudną ściereczkę kuchenną nabyłam drogą kupna w sklepie Home&You ... jak ją zobaczyłam, wiedziałam,że musi być moja:)

Całuchny!!!

Szybki weekend= spontan

2011-11-28T21:48:00.000+01:00

Cóż to było?
Decyzja wieczorem w piątek by w sobotę bladym, mglistym rankiem ruszyć do Karpacza.
W mgnieniu oka spakowane walizki, szybki prowiant i frrrrrr.... pojechali:)

Droga minęła spokojnie, i choć nie jestem zwolenniczką gór, bo po stokroć wolę wodę, było sympatycznie:)

Pogoda okazała się dosyć łaskawa, choć wiatr wiał i czapki z głów zrywał.
Udało mi się uciec na godzinkę z mężem na wino grzane zostawiając latorośl w objęciach Babci:)
Fajnie było tak odetchnąć na tą małą chwilę, by móc zatęsknić za małymi rączkami otulającymi moją szyję.
Wszędzie łoscypki, chuściny, drewniane baby i tona różności.
Czerwone korale, czerwone niczym wino... a ja szukałam kierpców.

Postanowiłam kupić je Mimi na wiosnę.
Sama pamiętam jak będąc mała dziewczynką chętnie w takich bamboszkach śmigałam.
Oczywiście jak większość moich pomysłów i ten okazał się prawie nierealny.

W krainie gdzie takowe kierpce powstają ich miejsce wypierają jakieś mokasyny. Masakra, podobne zupełnie do niczego, nie posiadające już tych boskich czubków rodem z Cerkwi.... jakoś tak mi się kojarzą:)
Zleciałam z teściową wszystkie kioski i kioseczki góralskiego przybytku, ale albo rozmiary za duże, albo wcale,albo za małe, albo te mokasyny.... wrrr
No i w dniu wyjazdu zrezygnowana już totalnie, z małą wiarą w duszy, poszłam do ostatniego ze sklepików, tuż na szlaku do Świątyni Wang, znalazłam....

Ufff moja radość niczym nie zmącona:)
Nawet powiedziałam pani w sklepiku, że "im bliżej nieba ,to szansa na to że może się udać:) "

No więc Mimi ma kierpce na wiosnę:) a ja satysfakcję,że się udało:)

Pytacie o pierwszą Niedzielę Adwentu... no moja minęła niestety w samochodzie, ale za to całą trójką:)

Na dniach pokażę Wam moje początki przygotowań domku do Świat:)

Całuchny!

Madziarowe spotkanie-czyli zbierz się w kupę i nadrób zaległości:)

2011-11-25T10:44:00.001+01:00

Witam Was Kochane !!!
Nie wiem co to mnie dopadło, leń piśmienny czy ki diabeł.
Nie wiem.
Fakt jest taki że po tygodniu choroby Mimbli, jestem sporo do tyłu z robotą, więc nadganiam wszystko po kolei.

Jak pewnie wiecie, 19 listopada odbył się Sabat Czarownic. I jak na Sabat przystało, zlot odbył się właśnie w sobotę:)

Myślę, że każda z nas miała pewne obawy, jak, co, i w ogóle. W momencie wpuszczenia dziewcząt przez Magdowy próg domu, wpuściło się do niego tooonę światła:)))
To było niesamowite! Zero barier, zero sztywności, zero strachu i milczenia.
To tak jakby się spotkało kumpele najlepsze z podstawówy!
Pisząc to mam łzy w oczach, bo spotkałam mega fantastyczne bratnie duszki.
Każda z nas dostała od Kasi-Zjawki piękne broszki. Mi przypadły dwie, bo jedna jest mega bombowo kolorowa i przypadła mej Mimi. Ciociu Kasiu!!!-Mimi dziękuję:*:*:*:*

Dziewczyny poprzywoziły ciacha, ciasta i ciasteczka, ja spłodziłam rogaliki z jabzem, a czyniąc je w piątkowy wieczór naszła mnie fantastyczna myśl.
W myśl Francuskiej tradycji jednego z Ich świąt, postanowiłam uiścić w jednym z rogali guziczek.
Normalnie wkładane są figurki ceramiczne z całe ciasto.
A że to nie ciasto a ciasteczko, poszło w rogala:)
W tym całym pomyśle chodzi o kontynuację spotkań, Ta osoba której trafi się ów GIFT, zobowiązana jest do zorganizowania spotkania za rok. Myślę, że to fajowa zabawa:)
Padło na Sylwię:) Szkoda że nie zrobiona jej foty z tym guzikiem:)
A co bardziej przyziemnych zdarzeń?
Uszyłam fartuszek przedszkolny dla córy mojej przyjaciółki.
I jak zwykle musiałam go "podopieszczać", dodając guziczki, kokardki,koronki....

Mała dama zadowolona, więc ja bardziej:)

Ściskam Was mocno i śmigam do dalszych zadań bojowych:*

Miłego Weekendu!!!!!

Wpuszczając więcej światła...

2011-11-16T21:48:00.000+01:00

Znudziły mi się. Opatrzyły... choć są śliczne i takie "moje", to czasem czas na małe zmiany:)
Dzień szybciej splata się z wieczorem, potem noc ciemna nadchodzi i tyle światła w świecie widzieli.
Każdy detal kradnie światło, każdy detal światłem chce się karmić. Tak samo wnętrze mojego mieszkania.
Dlatego postanowiłam uszyć nowe firanki. Ni to zazdroski, ni to lambrekin. Mąż określił je jednym słowem "oryginalne", ale czegóż wyszukanego w słownictwie możemy się spodziewać po ekonomiście, a?
Przywykłam.

Ważne, że moje oko cieszy, Mimi mówi ,że "mamuś,ale fajne" i że innym też się podobają:)
No więc nabyłam drogą kupna tkaninkę w IKEA, kiedyś dostałam kiść różności tasiemkowych od Magdy z Tworzymy Inaczej,więc poleżały swoje, odczekały i jedna z nich znalazła swe przeznaczenie jako uchwyty do karniszy:) kilka moich różnych guzików tej samej wielkości, grafika ściągnięta chyba z Graphics Fairy, chwila moment i są:)
Doszyłam też do nich zasłonki z czerwonej tkaniny w białą kratę, ale na nie jeszcze przyjdzie czas.
No i mam:) I mi dobrze:)

Źle mi natomiast , bo Mimi ciągle nie do końca zdrowa, zapalenie uszka, a od dziś rana ropieje jej oczko.Oszaleć można! Chcę już kwiecień! I Boże Narodzenie w Maju:) Przecież można kupić sztuczny śnieg, prawda?

Więc całe dnie z Mimi upływają nam na malowaniu, gotowaniu pięciu obiadków, bo ona nie wie czego chce,na skakaniu i słuchaniu co ją boli (:( )
Więc oby do kwietnia:)

Ściskam Was mocniuchno!

Bathtime storytime...and the end of Vintage:)

2011-11-15T15:34:00.000+01:00

ufffffffff.....
Trwało to ,oj nie powiem trwało.
Bo zabrakło "kropki nad i", czyli rameczki z fotami z wakacji w Bretanii. A bez tych foteczek to jakoś łyso było i nie do końca...
Pojechałam więc do pana szklarza, zamówiłam, odebrałam i mam. Małżon szanowny powiesił. Wisi. Musi wisieć. Aby nie spadło:)
Bo tak to spadnie, potrzaska się szyba ponownie, za szybą wanna a za wanną remont. NIE... zdecydowane NIE remontom, zwłaszcza łazienki na dłuuuuugi czas.
No to lecę z dokumentacją;)

A że lubię grzebać w detalach, to pobawiłam się też wnętrznościami mych szafeczek wiszących łazienkowych. By jak je otworzę, cieszyły oko swym zapleczem:)
Poszła w ruch końców tapety. Kawał taśmy dwustronnej, nożyk introligatorski, 10 minut i szafeczki są takie bardziej "moje" :)

Przemalowałam też podpórki od półki wiszącej i staaary jak świat świecznik ścienny.

I taki o to efekt:)
Ściskam mocniuchno!!!

Zajrzyj Qrce w dupkę i wyniki Candy:)

2011-11-11T20:40:00.000+01:00

Hej Kochane:)
Mroźność naleciała mi do domu po otwarciu okna z samego ranka.
Brrr... się zaczyna.
Pomijam ,że już od dłuższego czasu pochłaniam hektolitry herbaty z sokiem z malin, po kąpieli okutana w długie spodnie od piżamki, bluzę z kapturem i skarpety oddaję się ciepłocie kaloryfera:)
Ale dziś było całkiem przyjemnie:) Misja była ogarnięcia się, męża i dziecięcia by udać się na powietrzne pochłanianie rogali Święto-Marcińskich,ale wyszła dupa blada... Bo Mimi skarży się na ból uszka i gile ma po sam pas więc rogale przywędrowały wczoraj zakupione symbolicznie przez Rowerowego (choć ostatnio stał się basenowym) do naszego domku.
I jak to na starych polaków a nie pyrusów przystało, skonsumowane zostały do kubolca z kawą:)
W między czasie udałam się na machanie pędzlem twarzyczki do sesji zdjęciowej, którą robił mój znajomy fotograf, potem szybko zakupki w pobliskim samiku, bo to prywaciarz więc otwarte być musi i frr do domku.
Latanie w mym wszechświecie, ogarnianie go całą sobą, nadrabianie prac zamówionych już na święta i stała się godzina 18:30.

Mimi do wanny a ja do "Randana"
No i mamy zwycięzcę:)))
A raczej zwyciężczynię mojego Candy:)
Wygrała Alinka:)
Alinko... Ogrom gratulacji!!!!
Mam nadzieję, że poszewka Ci się spodoba, i osłodzi te paskudy za oknem:)
Podaj info na @, to się zgadamy i ustalimy co i jak:)

Zmieniając temat na kulinarny, ostatnio pobawiłam się z kurakiem:)
Basenowy zakupił całą kurę, bo nie wpadł na to ,że pisząc na liście zakupowej "kurczak" chodzi mi o pałki:)
Dziwne, prawda?
hahhahha
No więc musiałam się z kurzyskiem uporać, a że ciąć mi się jej nie chciało, postanowiłam porobić ją w całości.
Zakupiłam u pobliskiego Pana co to ma sklepik warzywny jakich mało ostatnio,piękne jabłuszka. A jabłuszek u niego na regałach tooony całe.
I ten zapach... ehhh... od wyboru do koloru. Półki się uginały pod ich ciężarem kolorowości. A kilka miesięcy temu były tam same truskawki, maliny, czereśnie i wiśnie. Jak to zleciało.
No więc nabyłam jabłka i postanowiłam ,że kurzaste wnętrzności wypcham tym o to owocowym jadłem:)
Niestety nie zajrzałam wcześniej do szuflady z papierami do wypieków, rękawów do pieczenia itd, więc jak się zorientowałam ,że rękawa w którym ów kurak miała się dusić,nie mam....

A że za późno już było na szybki wlot do pobliskiej Biedrony Petroneli, olśniło mnie ,że kiedyś posiadałam piękne przykrycie od czegoś tam.

Zagłębiając się całą sobą w narożną swą szafkę kuchenną, wynurałam piękną pokrywę i ku swej uciesze, okazało się,że idealnie pasuje do mojej głębokiej patelni. Ufff
To się kurak w luxusach dziś pochajcuje, pomyślałam.
Wyszedł wybornie kruchy, w tych przyprawach co to ponoć z Provansyyyji pochodzą, w pietruszkach świeżych i jabłkach.
Kruchutkie i lekkie mięsko uraczyło podniebienie Basenowego, co pochłonął prawie całego po powrocie z pracy:)
tak więc udało się:)
A teraz z filmem w tle i kubolem malinowego naparu, oddam się pracom twórczym, bo Magia Świąt już u mnie szaleje:)
Całuję Was mocniuchno i ciepełko ślę:*

Konwalijka

5 dni samotności= zakwasy i jesienność smętna

2011-11-04T22:13:00.005+01:00

Witajcie Kochane...
nawet nie mam siły pisać po ostatnich zdarzeniach. Dziękuję Wam za słowa wsparcia i otuchy:*
Dodatkowo nie mam siły bo mam mega zakwasy po ostatnich "robótkach ręcznych".

5 dni w samotni były dniami wypoczynku umysłowego, choć i tak nie do końca, bo i móżdżyć trzeba było, aby czegoś nie schrzanić:) Ale były to dni nader wysiłku fizycznego. SKS'y i WF baaa nawet maraton to pikuś!
A dla mnie osobiście nie ma lepszego lekarstwa na złe samopoczucie psychiczne, jak właśnie wysiłek fizyczny. Nie maseczki i kąpiele w pianach, bo nawet jak mi się to zdarzy, to zaraz mam przeczucie, że w piękny sposób trwonię czas.
Rowerowy opuścił domowe pielesze wraz z Mimi w piątek. Więc teren wojskowy czysty, można ruszać z odsieczą:D
Pod "młotek" poleciała łazienka i piekielne fugi. Malowałam je i malowałam ... momentami już miałam zwidy ciągle te kreski pionowe i poziome malując. Dziw,że w obłęd nie popadłam.
No ale powalczyłam z nimi do 24, potem z namaszczeniem myłam kafle 5x...
A potem gipsowanie. Ehh ... do 2 w nocy.
Sobota na dzień dobry szpachel w dłoń i na koń:)
Potem zabrałam się za malowanie mebli u Mimi. Temat chodził za mną już od prawie roku, ale nie mogłam tego zrobić pod jej obecność. Odpada. Więc za ciosem idąc, pomalowałam. Dzięki Magduli z Tworzymy inaczej, miałam puchę pasty i jazda!
Dzięki kochana, bez Ciebie by to nie wyszło:*

Pokoik od razu jaśniejszy. No i idąc dalszym tropem, czas na zmianę zasłonek, bo szybko się ciemno robi, i doszłam do wniosku, że zasłonki muszą być lżejsze i cieńsze.

Będąc w Ikea nabyłam drogą kupna troszkę tkanin i mogłam podziałać.
Więc pełna weny i ochoty zasiadłam do igły, tkanin, farb i pędzli.
Mając luzy jak rajtuzy od dreptania małych stópek, mogłam wylizać domek. Caaaaały!
Cieszę się z tego powodu jak szczerbaty na suchara, bo wreszcie mam porobione wszystko!
Pralka chodziła 3 razy dziennie, bo firany, bo poduchy, bo poszewki, bo koce i pokrowce bo cały batalion Mimowych maskotek.
Żałuję tylko, że dywanu i paneli tam wsadzić nie mogłam:D
Polatałam po pólkach, szafkach, powywalałam stare buty, graty, i różne cuda. Pozmieniałam, poprzestawiałam i jest mi o niebo lepiej. A że się ruszać nie mogę bo barki mnie tak bolą ,że kląć nie będę, to szczegół :)
Udało też mi się kupić śliczną poszewkę. FLO potrafi mnie zaskoczyć! Już drugi raz:)

Teraz mają w ogóle bajkową kolekcję dla tych co te aniołki, amorki i biele kochają:) Ceny trochę z kosmosu, ale można wyhaczyć kilka fajowych detali:)

Uszyłam też fartuszki. Dziewczęce. Dwa dla córeczek mej koleżanki ,jeden dla Mimi.

Fioletowy ma trafić do Antosi, a zielony do Basiulki. Pstrokato-pastelowy okali ciałko Mimi:)
A łazienka? Bo pytacie... czeka na powieszenie szafek i poustawianie wszystkiego.
I mam cichą nadzieję ,że w ten weekend to się uda!
Całuchny i do następnego:*

a tak straszyłam;)

We still living in a Melina!!! O tym, że nie tylko winem i czekoladą koi się nerwy, i że nie potrzeba jeść szpinaku by mieć muły jak Papoye,oraz każdy ma swoje wiaderko

2011-10-25T21:27:00.001+02:00

Jest mi źle...
Kolejna końcówka roku jest taką, jakiej być nie powinno.
Taką którą chce się szybko z pamięci wymazać.
Mam dosyć rozpływania się nad cudami jesieni, bo ile tych dni faktycznie było gdy tę ową jesień łaskawie dawało się lubić? Chrzanie ją, chcę lipiec, sierpień,czerwiec...I tak w kółko.
Jest mi źle...
Bo wychodzę z założenia , że szybciej bym zrobiła drugi mur Chiński niż zdrapała to dziadostwo ze ścian mej łazienki. Wiem też że nie zawsze złotym środkiem to pozyskania wyglądu Pudziana jest szpinak, o czym baaardzo długo przekonywał nas w bajce Popoye, że mięśnie takie że Ho Ho!
Patrząc w sumie na Pudziana, on chyba też szybko to pojął i zaczął przyjmować nie co inną pochodną "mocy". I to nie był TRAN :)
Jest mi źle...
Bo za dużo się nawarstwiło. Za mało miodu, za dużo goryczy. Zbyt bolesne rozczarowania, i za małe radostki.
Jest mi źle...
Tak bardzo źle że sama już mam dosyć tego sarkazmu wrodzonego i tej swej choleryczności.
Jest mi źle, bo odeszła bliska mi osoba, w cholernie głupi sposób, tak głupi, że aż nie do przewidzenia...
jest mi źle... bo nie mam już Mamy Chrzestnej... czara goryczy zaczyna się przelewać.
Jest mi źle, bo wiem jak to boli mojego Tatę... jakie to wszystko jest porąbane. Że gonimy za Bóg wie czym, że nie łapiemy chwili w lot, że nie ma "chwilo trwaj!" ,że wiecznie mamy za mało czasu... zwłaszcza dla najbliższych. Że może powinno się czasem rok z życia poświęcić, choć to nie odpowiednie określenie, na to by pobyć, poprzebywać u każdego po kolei? Sama mam czarne myśli i gardło mnie ściska na samą myśl gdyby kogoś zabrakło.....
Czarne myśli potrafią się tak skłębić, że budzę się w nocy zaryczana i roztrzęsiona.
Jest mi źle, bo Mimi ciągle kaszląca, ciągnie się to już drugi miesiąc, i diagnozy na 100% brak. Może alergia? Może zęby?
Niebawem zostanę na kilka dni sama, samiuteńka i już widzę oczyma wyobraźni jak szaleję na miotle, by te pasqdy powyganiać i pyły remontowe usunąć i dać domu oddech otwartego na oścież okna.
Dziś Mimi zasnęła o 4 rano...ja chodzę z zapałkami w oczach, miotała się całą noc po łóżku, potem zachciała herbatki którą sama musi zrobić, potem o 2 w nocy zachciała siusiu na toaletę. No i padłą z tym kaszlem o 4 nad ranem, a ja z nią. Ja wstałam o 6 ona koło 9...
Jest mi źle.
Nie chce mi się nic.
W ten zaciętej nicości nie chcenia czegokolwiek, najlepszym lekarstwem jest praca..
Zatem dłubię tą swą łazienkę, z namaszczeniem i wciąż szukając złotego środka aby wyszła szybciej i jakoś tak z duszą.
Chwała Bogu mam po sąsiedzku sklepik budowlany, i dziś rozmawiając z panem zza lady, mówię do niego, że nie chcę dłubać fugi, że nie chcę już w niej grzebać, bo śni mi się to po nocach jak mam dłuto i trzaskam niczym Michała Anioł w te kamienie, ale nie pozyskuję pięknych popiersi, tylko tonę kurzu i pyłu i odłamków.
Pan pokiwał mądrze głową, podumał drapiąc się po brodzie i obwieścił, "niech pani kupi farbę elewacyjną, mamy tu taki brąz o jaki pani pyta, będzie się trzymać i powinno być OK."
Patrzę na niego, spuszczam okulary z nosa i zerkając na niego spod byka, odpowiadam, "OK, bo ja mieszkam za rogiem więc blisko... więc jak coś nie teges...." i się rozumiemy, tak mi pan odpowiada.

No mam nadzieję, że się rozumiemy:) Bo już za dużo to mnie nerwów, czasu i mamony kosztowało.
Wracam do domku. Z dwoma wiaderkami, bo po drodze jeszcze zahaczam o papierniczo-zabawkowy i nabywam Mimi wiaderko z klockami z Hello Kitty.

Każda ma po swoim wiaderku, z tą różnicą, że z klocków Mimi można od razu zbudować cudny, lukierkowy, pastelowy domek, a moje wiaderko nie jest już tak bogate wewnętrznie w opowieści o bajkach. No chyba, że jest to bajka 1000 i jednej nocy. Bo coś przeczuwam, że nawet na pięciu nocach to się nie skończy.
Zatem za szybko pewnie Wam tej łazienki 2x2m nie pokażę, bo walki w niej tyle co w łaźni 160m2.
Ehhh.... ale oprócz pracy, cudownym odstresowaczem jest dla mnie mleko w proszku.
W takim niebieskim woreczku. Najlepsze na Świecie. Stare, stałe i sprawdzone.
Z niego robię swoją czekoladę, i choć bardzo ją wielbię, czasem dla odskoczni lubię pojeść pyłu błogiego.
I tak o to wczoraj kojąc nerwy, zżarłam pół paczki oglądając "BOSKĄ!" w TV1.... wspaniały spektakl:)
Aż szkoda ,że przez szybę... ale kto wie? Może jak zagrają u Koziołków to pójdę? Bo warto...oj warto:)
Dawno się tak nie naśmiałam, i cieszę się ,że teatr telewizji powrócił w tak dobrym stylu. Z całą fantastyczną obsadą i Maciejem Stuhrem, którego uwielbiam i cenię, nie tylko za grę, ale i za bycie tak spokojnym, zdystansowanym i nie obruszonym bóbkiem, jakich w świecie "celebrytów" jest wielu.
Niebawem pokażę Wam maleńkości jakie poszyłam w tych kilku wolnych chwilach, których w sumie brak:)

Życzę Wam o niebo całe lepszego samopoczucia:*

Konwalijka

This is not a Melina... This is Vintage!

2011-10-16T22:30:00.001+02:00

Dalsze dzieje in da Melina:)
Nasza fascynacja ściąganiem paskudnego "latexu" ze ściany zakończyła się równie szybko jak się pojawiła.
Z samego rana Rowerowy wybył z Mimi do Castoramy.
Byli tak wcześnie, że chyba sami ją otwierali:)
A ja zakasałam rękawy i skrobałam dalej. Śpiewając rockowe kawałki piłowałam paznokcie na ścianie i podrygiwałam sobie bioderkiem dodatkowo...
Olśniło mnie jednak w pewnym momencie, że przecież mam fantastyczne szpachelki do malowania obrazów! Drobniuchne, delikatne i co najważniejsze cieniuchne jak włos. Szpachel typowo budowlany to czołg przy tym.
I faktycznie, zadziałało. Mały zadzior i szło dobrze. "Jest nadzieja"-pomyślałam... chwilę potem wiedziałam ,że nadzieje umiera ostatnia...
Małżon powrócił z pędzlami, wielgachną puchą białej farby i czymś tam jeszcze.
No więc kawa i do boju. Cała trójka, bo i Mimi otrzymała mini szpachel, zwany przez siebie "nożyczek":)
Potem po dwóch machnięciach stwierdziła, że się zmęczyła i udała się w swoją krainę baśni,idąc z naczynkami do herbatki dla Misiów i Misiutków.

My na straży skrobiąc dalej, od czasu do czasu rzucając nieskromnie obelgą na ścianę dając upust złej energii,ciesząc się jak szczerbaty na suchara gdy komuś odpadła na głowę prawie cała ściana, innym razem z rezygnacją w głosie dając prawie za wygraną, gdy nic nie szło a szpachel po ścianie tym bardziej.
Patrząc na mojego męża, który to piorunami trzaskał w moją stronę, uśmiecham się do niego anielsko i pokazuję mu "obietnicę", która zaklęta jest w nazwie firmy widniejącej na szpachelce "Renesans"... Odrodzenie mówi do mnie i gęba mu się w rogalik wygina:)
Hahahahahhahahaah:) jest dobrze.

Ściany nadal stoją, choć zastanawiamy się wspólnie czy nie szybciej by poszło wyburzenie tej i postawienie nowej.
Paweł mówi, że z tą ścianą zaszedł już za daleko by ją burzyć.
Mamy totalną zwałę i na stołkach skaczemy jak dwie małpki:)
Przypomina mi się jak byłam niedawno u naszej blogowej koleżanki, która to po remoncie już jest i coś jej się ze ścianą czynić zaczęło. I załamana strasznie... więc ją pocieszam i mówię do niej "Kochana, masz Vintage:)!" I zaśmiałyśmy się w głos:)
Widząc załamanie Pawła który to mówi, że "no to pomieszkamy sobie troszkę w melinie, bo ścian nie pomalujemy nim nie zrobimy porządku z tymi cholernymi fugami", odwracam się do niego i mówię "Skarbie luzy jak rajtuzy! This is not a Melina, This is Vintage!" I buchamy śmiechem:)

("nowa lampa"bo zmieniłam pasqdny na muszelki, jutro dodam fotę zrobioną za dnia"

Taka ze mnie choleryczka:)
A jutro dalsza część burzenia stylu Vintage.
Ściskam:*

P.S. Z ostatniej chwili. Do środy nie mam ogrzewania i co za tym idzie , ciepłej wody.
Czy to nadal Vintage? Czy już może melina? :)
Co roku robią nam ten sam numer...

Życie na gorąco, czyli spontaniczny remont i długość życia w melinie

2011-10-15T23:54:00.002+02:00

Na wstępie chciałam powitać wszystkich nowo-przybyłych:)
Miło mi bardzo Was gościć!
A teraz do brzegu.
Dzień zaczął się stosunkowo leniwie. Mimi dała nam pospać do 7 rano.
Potem leniwe śniadanko, kawa i radio. Won z TV, już mam na TV alergię.
Rowerowy się zebrał w sobie na wymianę opon na zimówy, i porwał ze sobą Mimi.
Wcześniej jednak zdiął mi lampę łazienkową, bo od dłuższego czasy łaziło za mną jej zmodyfikowanie.
I tak o to wreszcie mogłam zrobić coś dla siebie, po dłuższym robieniu czegoś dla kogoś jest to bardzo dobra forma zreanimowania siebie samej:)
Lampę wymalowałam, ściągnęłam dziwnej tożsamości kryształowe badziewia, i nanizałam Bretońskie cudne muszelki.
Jest taka jaką chciałam mieć:)
Po trzech godzinkach mąż wraz z Mi wrócili do domku, lampka zawieszona cacy lala. Obiadek, kawa kolejna, porcja domowej czekolady, pląsy. W między czasie gdy oko nasze spuściło wzrok z Mimi, okazało się, że dziewczę nasze weszło na stół, wyjęło kwiatki z wysokiej szklanki i zaczęło pić wodę:)
Cudnie:)Nie może być nudno.
Ja dalej do prac domowych , tata z Ociupiną w tango.
Chwilę po 19 Mimi w wannie. Pół godziny potem już śpi.
Rowerowy wchodzi do wanny,ja siadam na klapie sedesu i zaczynamy gadać.
Bla bla bla.... tra lalala i schodzi na temat remontu łazienki. Ba remontu, zbyt duże to słowo. Odświeżenia jej raczej.
Dostaję konwulsji na widok budyniowego podobnego koloru zupełnie do niczego.
Na domiar tego jest to farba "zmywalna" czyli normalna emulsja na to badziewie odpada.
Rowerowy siedzi w wannie mówi do mnie tak po tych debatach remontowych "dojrzewam do remontu". Hmmm myślę....Czyżbym wjechała mu na ambicję?
A on tak siedzi duma i mówi "a fuga może brązowa zamiast tej białej?" Hmmm myślę, brązowa jest ok, może nawet lepsza niż ta biała. No to to ustalone. Gorzej tylko będzie ją zrobić.
Wyłupać to okropieństwo które teraz jest? Czy może wydrapać tylko trochę i dorobić tej brązowej?
No i ta farba. Co nas pokusiło o tę zmywalną?
Nie wiem za diabła. Rowerowy mówi tak"eee a weź pociągnij za kawałek, zobaczymy czy można to zdrapać"
No więc szukam zaczepki i mam. Ciągnę. Schodzi jak skóra po ostrym słońcu.
Fajnie:) Mi się podoba.
Więc wpadając w swoisty trans, ściągam ją płat po płacie dalej.
Wciąga to jak diabli:)
Pomysłodawca wstaje z wanny i zaczyna ściągać płaty farby nad wanną.
I tak stoimy, on w wannie, a ja już na krzesełku. Chichramy się do siebie, że grunt to spontan:)
Rowerowy mi mówi, że miał sen, że wannę musiał wymieniać bo się coś zepsuło.
I w tym o to cudnym momencie spada z całym impetem wieszak na ręczniki. Metalowe rurki dzwonią o wannę. Hałas jak diabli. Jest 22:10...stoimy jak sparaliżowani. Oniemieli z sytuacji, cichutko oddychając szepczemy "O %$*$@*&!!!!" I pąsowi od wstrzymywania śmiechu trzęsiemy się jak dwie galaretki:)Sprawdzam czy Mimi śpi, bo łomot obudziłby umarłego.
Śpi, spokojnie ufff...
Łazienka zaczyna wyglądać jak melina, ja obwieszczam, że o to mamy wizualizację 4D, jak to będzie w realu z białymi ścianami. Rżymy jak konie.
Chwalę sobie brak czasu na obcięcie paznokci, bo teraz przydają się jak mało co.
Paweł sobie tego nie chwali, bo nie ma czego:)
Po godzinie dajemy na luz.
Wchodzę do wanny podziwiam białe plamy na ścianach. Hmmm zastanawiam się tylko jak długo tak będzie:)
No ale ziarno zostało zasiane...
Jutro będą foty. Bo o 23 to już nic nie widać:)

Ściskam:*

Oczko + 10, 30 + 1... że prawie jak 13:)...

2011-10-12T13:58:00.000+02:00

Wiadome jest jedno, że jeśli w dniu twoich urodzin nie wita Cie śniadanie do łózka, kawa czy kwiatek, to nie ma co liczyć na miód w tym słoju, który może okazać się beką pełną dziegciu.
I ja to wiem:)
Ranek szaleńczy, bo po co jakaś odmiana? Że "100-lat" usłyszałam od Mimi i rowerowego, to uśmiech się pojawił. Wiec do boju moi mili:)
Małżon o 8 wybył z samochodem hamulce oliwić czy coś tam, ja czynię śniadanie razy dwa,kawa razy osiem bo to już do-żylnie idzie...
Aby na tą 9:20 być gotowym i śmignąć do auta i ruszyć w te korki kochane. A tu telefon, jeden ,drugi,ósmy.
Życzenia:) Sama radość tylko trzeciej ręki brak.
Mimi wchodzi na stół,piątą ręką ją ściągam. Dzwoni rowerowy ,że mogłabym go już z tego serwisu zabrać. Serwis 20km ode mnie. Więc mówię,że najpierw Mimi muszę odhaltować do przedszkola. Potem przybędę.
Moje plany w łeb strzelają.
Jak zwykle gnam, z zegarkiem na powiece lewej, drugim okiem muszę przecież patrzeć na dziecko, drogę,koleiny i zielone światło.
Mimi już w przedszkolu,choć przyczepiona w ramiona mamy jak koala do drzewa, lub obrońcy drzew, co się łańcuchami przyczepiają do nich,ma niepocieszoną minę, do oczków napływają łzy.
Pojawia się Dobra Wróżka "Ciocia Justynka" i zabiera szkraba na ręce.... gnam więc na swym szerszeniu prawie białym, bo od błota i deszczu wtapia się w krajobraz.
Wybieram trasę za osiedlową. Pięknie dziurawą. Zajeżdżam pod serwis, jak się okazuje nie ten co trzeba. Plany moje nadal są na podłodze.Jadę dalej szukając jakiś skrzyżowań, basenów i hal sportowych.
Rowerowy jest, wsiada stoimy w pięknym korku. Zegar samochodowy tyka mi przed okiem. Dobijamy do centrum miasta po 30 minutach. Rowerowy odstawiony do pracy, ja śmigam do domu,po drodze wpadam do sklepu bo warzywka, sery,pieczywo i wino.
Przekraczam próg domu, czeka mnie sajgon jaki pozostawiło moje małe Tornado Mimi.
Ogarnięcie go wzrokiem nie załatwia sprawy.
Chwytam za wszystko co mogę. Latam z odqrzaczem, zaczynam robić obiad na dziś i na jutro. Kalafior w lodówie czeka na swój czas w środę.Telefon stale dzwoni:) Miło miło...
Siadam do szycia. Mam kilka rzeczy do dokończenia. Muszą być gotowe na jutro i będą. Rozmawiając z moja Anią prze telefon, robię ciasto na muffiny, mieszam w garach i wstawiam kolejną pralkę.
Zegar pokazuje 14:10. Zamykam temat szycia,pieczenia, jadę po małą.

Mimi odstawia totalny cyrk w samochodzie i drąc mała papę w niebo głosy ściąga butki i trzaska nimi po całym aucie. Liczę nie już 10,9,8,7... tylko 50,49,48...aby trwało dłużej nim sama zwariuję:)
Mimi nie chce iść do domku,biorę ją pod pachę i gnam na to drugie piętro. W skrzynce na listy Avizo... musi poczekać do jutra, mam przeczucie od kogo to może być, moje przeczucia się sprawdzają:)
Ocipuna dalej szaleje na podłodze w domu, mam sopranistkę. Drze się tak, że cud tylko sprawia, iż mam jeszcze szyby w oknach.
Idąc tropem zaleceń "mądrej niani" nie reaguję. Nie reaguje-źle, zareaguję-jeszcze gorzej. Robię dalszą część obiadu. Mimbla nadal się drze, macha małymi girami, siada na kanapie i robi na nią siusiu.
Jest pięknie:)
Ściągam pokrycie kanapy, nie chcąc ściągać Mimi, która wygina się jak sprężynka.
Telefon. Mimi już z gołą puką lata po kanapie, krzyczy ,że chce sabatki( herbatka), Ruletka pampers? czy majtki? Nie to i nie to ale to i to.. lallalallalalla... 90,89,88,87....
Wreszcie ujarzmiona. Ubrana co najmniej dziwnie siedzi w foteliku, wzgardzony obiad odsuwa, je serek. Rowerowy puka do drzwi.
Otwieram. Widzę wielgachny bukiet kwiatów... Już mi lepiej...
Cisza, spokój... to co lubię.
Poobiednia kawa, i mogę dalej popracować.
Telefon ciągle dzwoni:)
jakie to miłe, że w tej beczce dziegciu, sporo miodu się wylało...
całuję już tylko troszkę starsza:)

A ty życzenia jakie otrzymałam od mojej drugiej Ani...
Chyba je sobie wydrukuję i nakleję na czole:)

Obiecaj mi, że nie pozwolisz, by świat zabił w Tobie marzenia .proszę obiecaj...
spotkasz ludzi którzy wyśmieją Cię, zadrwią z każdej Twojej myśli , będą Ci mówić, ze jesteś głupi , że dla takich jak Ty nie ma miejsca. Nie wierz im. Oni w głębi duszy nadal marzą, tylko tak bardzo się boją. Ty trzymaj się swoich chmur, nie bój się! marzenia się spełniają.

Obiecaj mi że będziesz wytrwały. Wiem, że będzie Ci ciężko, wiele razy upadniesz niekiedy nawet bardzo boleśnie. Trzeba będzie czasu by rany się zagoiły, ale zobaczysz- zagoją się. Pewnego dnia życie zburzy Twoje plany, zawali się coś co tak długo budowałeś. Wydawać Ci się będzie że to już koniec, że nie dasz rady. Siądź wtedy i płacz, a potem podnieś głowę i wstań. Zobaczysz że to jeszcze nie koniec. Zaczniesz od nowa.

Obiecaj mi że będziesz szukać. Bo przyjdzie taki dzień, kiedy będziesz czuł się najsamotniejszym człowiekiem na ziemi, gdy nikt nie zrozumie. I zgasną wszystkie światła, stanie się noc. Popatrz wtedy w niebo, przeczekaj tę noc patrząc na gwiazdy. A potem wyjdź na ulicę i poszukaj. Zawsze jest ktoś, komu trzeba pomóc, kogo tylko Ty możesz odszukać, bo wiesz co to prawdziwa samotność.

Obiecaj, że nigdy nie będziesz egoistą. I gdy pewnego ranka obudzisz się, a jedynym Twoim pragnieniem będzie by nie wstać, już nigdy nie wstać, leż ile chcesz, ale o dwunastej wstań, by podlać kwiaty bo bez Ciebie zginą.

Obiecaj mi, że zawsze będziesz kochać. A gdy przyjdzie taki dzień, kiedy świat się zawali, bo ktoś odejdzie z Twojego życia, pozwól mu odejść bez płaczu, bez nie potrzebnych słów. Spokojnie dopij kawę i oddaj swój czas komuś, dla kogo było Ci go do tej pory szkoda. Pozwól by inni ludzie zaznali Twej miłości.

Obiecaj mi że zawsze będziesz sobą. A będą cię chcieli zmienić w imię miłości, przyjaźni, rozsądku...

Nie pozwól.

Wiesz przecież....że Twoje serce wie, jak żyć.

Dziękuję Kochana:*

Domowa galeria,spacery i witanie Dyniowych ludów:)

2011-10-10T18:09:00.003+02:00

Mamy już Październik,a koniec września oznacza też u mnie wzbogacenie się o kilka dzieł mej Ociupiny:)
Bo jak koniec miesiąca, to i mamci się dostaje na pociechę opustoszałego portfela piękny pliczek kolorowych prac swej latorośli:)
Są tu wyklejanki, malowanki, gryzmolanki,dziwne muchomory,i tona dumy i radość bezkresna mamy na widok tych arcydzieł:)

I w taki o to sposób powstaje mała-WiiiEElLLkKa Galeria Mimbli:)
Sama Mimi z ogromnym przejęciem pokazywała mi i opisywała Swe prace, jakie poczyniła swymi małymi rączkami wraz z Ciociami z przedszkola:)

A że Ciocie są w deszkę to i owoce pracy cudnej urody:)
Jeśli co miesiąc będę otrzymywać taki stosik prac mego dziecięcia, nie muszę już martwić się o kupno tapet, czy innych kolorów na ściany w puszce farby zaklętej.
Mam przecież prace Mimi!!!

Jak na mnie przystało, tak jakoś mam,że pewne rzeczy dzieją się troszkę wcześniej. A że niesie to za sobą ogromną radośc w oczach dziecka, poco i na co czekać?
Podyniujmy już mamusiu!
No i zaczęło się dyniowanie:)
Obok siebie mam sklep ogrodniczy, ale pan na rarytas jesienny liczy sobie krocie, i z choinki nie spadłam by za jedną małą dyńkę, wielkości pomidorka płacić 5zł.
A za trochę większą, co jej można oczka wydłubać zaraz chcą 15-25-30 zł.... Przesada!
Mąż mój poprosił zatem swego kolegę co to na wsi bywa często o przywiezienie mi kilku korbolków.
No imam:) sztuk chyba z 8 za uśmiech:)
Potem jednego dnia podjechałam zrobić zakupki i oczom mym ukazały się dyńki dużego gabarytu na kg:) Haha! Zawołałam:) Pani na sprzęcie myjącym podłogi spojrzała na mnie dziwnie ale potem i ona się uśmiechnęła:)
Więc za dwie dyńki po 6kg wyszło mi chyba 8zł. Interes życia normalnie:)
Przytachałam dyniogłowych do domku, natykając się jeszcze w drodze do domku na pana kuriera, co to mi paczkę wielkości słoniątka dostarczył. Kombinezon dla Mimi:)
I tak obładowana wlazłam na swe włości. Z zamysłem ,że dziś wieczorem pokażę Mimi co też można poczynić z takiej dyńki:)
Więc gdy nadeszło późne popołudnie, zabrałam się za wykrawanie berecików. Mimi jak to ostatnim zwyczajem, zapragnęła usiąść na blacie kuchennym i pokombinować z mamą:)

Ku jej zaskoczeniu ukazały się w dyni pestki, które zaraz umyłam i włożyłam do podsuszenia do nagrzanego piekarnika.Chwilkę później zaczęłam wycinać oczka, noski i zęby dynio-głowym:)
Świeczuszka do środka i zaskoczenie Mimi.
Mamusiu! Zęby! Bojem siem:)
Hahahhaah:)
I nadeszła wczorajsza Niedzielka.
Leniwa jak pierogi, lekka i taka melancholijna.
Jeszcze kilka barw lekkości pasteli na moim stole i w wazoniku, bo za oknem czerwień się leje liśćmi.

Niedziela pachnąca herbatą z cytryną, jajecznicą z jajek przepiórki, bo to ponoć najlepsze jajka dla dzieci.
W ucho wkradała się nie mącąca ciszy muzyka Możdzera, mmm ... lubię takie poranki.
Szkoda że trwają tak krótko:)
Mimi dorwała małe świeczko-dyńki i zaczęła z nimi harce, ja natomiast postanowiłam uwiecznić tę mała pannicę, która rewelacyjne wkomponowała mi się kolorystycznie w klimat Halloween'u:)

Bo u nas trwa już ta zabawa:) BO po co czekać? Jak można już zacząć?:)
Potem udało nam się po-wyborczo pójść na spacer.
Niedziela i pogoda jaką ze sobą przyniosła, okazała się nader łaskawa:)
Podjechaliśmy pod pobliski lasek, gdzie jest mała leśniczówka, po której podwórzu śmiało chodzą dumne kurki i kogucik, i kicają pięknej maści króliczki.
Mimi w oszołomie tak piszczała z zachwytu, by móc pochwycić którekolwiek z wyżej wymienionych, ale one w te pędy słysząc piski dostawały dodatkowego dopalacza i frrrrrrrrr... tyle ich widzieli:)
Frajda jak ta lala:)! żadnych zdjęć:)

A teraz patrząc za okno, można liczyć krople bębniące o szybę.
Enta kawa, Mimi śpi na kanapie pod kocem, bo dla odmiany wstała o 4 rano:)
Padła jak Kawka, tyle wrażeń, w przedszkolu był teatrzyk, i małpka Fiki-Fiki-Miki jak opowiadała mi Mimi z przejęciem, jadąc ze mną samochodem do domku. Pewnie jej się to dziś przyśni:)
A ja zaraz zacznę piec Ciacha. Bo jutro ....;)

Ściskam:*

Candy Candy.... Cukry Pudry!!!

2011-10-04T14:04:00.002+02:00

Witajcie Kochane:)

Czekałam cichutko na powód by zrobić Candy...no i wymyśliłam sobie, że jak będę mieć 100-tunię obserwatorów, to je zrobię:)
Słodko-słona, choć zdecydowanie bardziej słodka jak myślę, przechyliła szalkę:)
No i jest:)
Zapraszam na Candy:)

Nagrodą jest poszewka na "jaśka" mojego autorstwa z mojej patchworkowej kolekcji:)
Parasolka wtapia mi się tu genialnie, bo lato w październiku ponoć ma się skończyć, więc taki parasol może się przydać;)

Zapraszam na Herbatę:)

Zapraszam:)
Zasady są znane wszystkim:)(podlinkowanie foty z Candy i dodanie do obserwowanych)Osóbki nie posiadające bloga, w momencie gdy któraś wygra, proszę o podanie @:)
Losowanie 11.11.2011:) Ładna data:) wolny dzień, będzie co Świętować:)

Życzę powodzenia!!!
Ściskam:*
Konwalijka

Zabawy guzikami i nowa poducha pod Mimową pupkę

2011-10-03T18:44:00.002+02:00

Bycie chorym ma swe plusy.
Jest ich zdecydowanie mniej niż minusów, ale nawet jak jest jeden to za to mega przyjemny:)
BYCIE RAZEM:)
To sprawa jest bezcenna.

Czasem uda mi się coś spłodzić pod obecność Mimowej Szarańczy.
Ta poducha stricte balkonowo-ławkowa czekałam na swój czas i się doczekała.Mam takie trzy,ale dwie z nich pełnią funkcję miękkiego podpupia w Mimowym bajkowym domku pod baldachimem:)

Kawałek grubszej tkaniny,który dostałam kiedyś ot tak od sąsiadki okazał się idealny.
A jego delikatna barwa i subtelnie fuksjowe kwiatki pasują mi bardzo.
Mimi za to kocha zabawy guzikami.

Samej przypomina mi się jak byłam małą dziewczynką i bawiłam się toną kolorowych guzików u mojej Kochanej Babci.
To była przednia zabawa!
Układanie wielkościami, kolorami,strukturami... Zabawa jak w pchełki. tona pomysłów niesiona wyobraźnią dziecka nie ma granic.
Mimi zaczyna podobnie:) Co mnie cieszy. Nie zawsze musi to być coś z najwyższej półki.
Czasem te z najniższej rozbudowują w dziecku chęć kreacji, wyobraźni, szerszego patrzenia, innego szukania.
Układa je, przekłada. Tak samo moje koronki. Nie płaczę nie krzywię się, że zniszczy, pogniecie, popruje.
To tylko koronka, to tylko guzik.
A to "TYLKO" bywa Światem pełnym magii dla takiego szkraba:)
I tak, kiedy ja odpalam maszynę, Mi obraca Światem guzików:)
Jest najlepiej jak być może:)

Ściskam:*

Tak dni płyną...

2011-10-02T21:33:00.001+02:00

Soboty, niedziele,środy, czwartki... piętaki,poniedziałki i wtorki też.
każdy poranek niesie ze sobą magię,zawsze coś innego.
Wczoraj był plan by z rana w Niedzielkę ruszyć na grzyby.

Nici z ranka i z grzybów. Mimi znowu budziła kaszel potworny. Po sobotniej wizycie u Pulmonologa, Alergologa i pediatry mamy dość...
Może to grzyby? Bo lato wilgotne, w październiku chyba czekają nas testy.
Ja też jakaś taka wątła jestem, waga 48kg, i jakoś tak spada. Plecy bolą...
Brak snu bo małą na rękach noszę nocami, by odkasłała co zalega.
Wczoraj zwróciła te zaległości.
Potem do taty na ręce, zasnęli o 7 rano... Kosmos
Jutro z nową receptą do apteki. Krocie zostawić, czy coś pomoże?
Szczęście całe ,że płucka czyste. Serduszko bez szmerów. taka ulga. Ale noce to koszmary.
No więc na grzyby nikt nie pojechał, rowerowy zabrał Mi na Drivting, wielkie auta oglądać, miał być las razem, wyszło jak zwykle.. do dupy.
Zawitałam u Madzi na leczniczej nastrój kawie. Potem do domku, malowałam parapety... nie umiem wysiedzieć jak mnie dusza boli. Umyłam okna, zmieniłam aranżację na balkonie.
Niby lżej,ale serduszko nadal mnie boli...
Zobaczę co czas przyniesie.
A poranki, ciekawe, to w torbie z Mini, no i wspomniany wcześniej pieczony chlebek:)

A teraz frrr spać, juto nowy dzień pełen walki o dobro tego świata.

:*

Kratki,bose stopy,nuta kobiecości i pieczenie chleba

2011-09-28T23:38:00.000+02:00

Poranek dzisiejszy o niebo łagodniejszy od poprzedniego.
Spałyśmy do 5:40:D Suuukces:)
Bez pomarańczy i mglistości, za to z dużą zawartością błękitu czystego nieba.
Poczyniłam zmiany sypialniane, czyli zagłówki po pranku na drugą stronę:)

I mamy klimaty jesienno-zimowe.
Mój poranek,gdzie mówię "dzień dobry"sobie w lustrze pijąc kawę, gdzie male echo mi odpowiada "dzień wody Mamusiu". Uśmiech:)
Zmiana garderoby, nuta zapachu który działa na mnie jak balsam... moje kolory i jest lepiej:)

Siadam z Mimi do śniadanka, taniec gołych stóp jest obowiązkowy:)
Potem frrr do zabawy.

Sprawna umiejętność przygotowywania wszystkiego wieczorem na dzień następny sprawdza się rewelacyjnie:)
Nie ma elementów szukania i łapania "Czegobądź" w locie:)
Idzie sprawnie i jak w zegarku.

Czas leci, ubieramy się już w płaszczyki i kolejne frrr do przedszkola.
Mimi macha mi małą kochaną rączką i mówi "pa-pa"i znika niesiona na rączkach Swej Faworytki-Cioci Justynki.
Ja wsiadam w swego szerszenia i pomykam gonić czas i pracę...
Wieczorem spotkanie z klientką.
Wychodzi mega zadowolona, choć imprezę ma pożegnalną.
Wybiera rodzinę, kariera za chwilę, może poczekać po latach biegu.
Jest przeuroczo sympatyczna, czuć pokrewną duszę.
Jej zadowolenie to moje zadowolenie po 100-kroć:)

Wieczór.
Na zakończenie dnia piekę chleb.
Pszenno-żytni z orkiszem.
Dodaję trochę płatków owsianych.
Zapach toczy się nie tylko po naszych kątach, Wymyka się za drzwi wejściowe.
Dostaję sms od sąsiadki "co to tak pachnie? To u Was?" "Tak, piekę chleb:)zapraszam!" -odpowiadam.

To dobry koniec dnia. I fajny pomysł na śniadanie:)

Całuję:*

Kocham nasze poranki...

2011-09-27T23:06:00.001+02:00

...nawet jeśli są o 4:50 rano:)
Świat osnuty błękitem niczym dymem z papierosa.
Mgliste zarysy domków,blade światła samochodów stojących w korku.
Takie widoki mam o tej godzinie za oknem.
Mimi obudzona jak skowronek, nic tylko wystawić za okno i niech budzi swym trelem cały Świat:)
Wstawiam wodę na kawę,czajnik wydaje furkoczący dźwięk dający namiastkę nadziei na dobry początek dnia.

Mi już po łóżkowym wypiciu mleka, teraz domaga się "śibatki" czyli herbatki:)
Kładzie się jak zwykle na ogromnej poduszce, która sama już od dłuższego czasu ściąga z kanapy.
Mości się wygodnie, w tle radio- poranek z ChilliZet...
Kot leniwie ziewa i przeciąga swe kosmate,czarne,futrzaste ciałko kładąc się na krześle.
Czekamy na ten moment gdy złoto wlewa się przez okna do naszego domku.
Słońce wschodzi tu w tak fajny sposób, że odbija się w oknach sąsiedniego bloku dając ogrom pomarańczy padający na nasze ściany.
Lubię to:) Ma to w sobie dobrą energię. Niesie świeżość,oczekiwanie, siłę,nadzieję i wiarę, że Ten dzień będzie dobry...

No bo jaki może być? Jeśli rozpoczyna się od tony rozwalonych kredek na podłodze?
Od dobrej muzyki, małych tańcy, dobrej kawy i lektury która tyczy już......... Świąt Bożego Narodzenia?
a na dziś zapowiedzieli 20'C:)
Ale ja lubię tak jakoś wszystko wcześniej zaplanować i poukładać.
Jak zawsze...

To był piękny dzień:)

Ściskam Was,życząc Wam dobrego dnia na jutro:*

(przepraszam za jakość zdjęć, ale o 5 rano bez dobrego światła, a nie chcąc używać lampy..czy statywu, tak już jest:) )

Brat Bliźniak "Jeziornego"? Czy jak to rozumieć?

2011-09-25T19:43:00.000+02:00

Wiem, że nie tylko mnie to spotyka, i wiem ,że ani to pierwszy ani ostatni raz.
Ale w dzisiejszej dobie techniki galopującej jak dzikie konie, mam możliwość sprawdzenia co, kto,gdzie i kiedy skopiował z moich blogowych zdjęć. I na nic pisanie o prawach autorskich.
Bo olewane jest to totalnie.

W przeciągu ost. 48h zostało skopiowane zdjęcie mojego domku "Jeziornego". Mam tę świadomość ,że domków-lampek jest pewnie caaała masa, choć wchodząc w wyszukiwarkę trudno jest tak na prawdę znaleźć coś sensownego i na dodatek ładnego.
"Jeziorny" to projekt mojego znajomego, a wykończony moimi rękoma.
Nie mam nic przeciw "zainspirowaniu się", ale żywe kopiowanie to już przeginka.
I osoba która to zrobiła dobrze wie, że o NIEJ mowa:)
Szczerze współczuję dziewczynom ,które coś zrobiły, same na to wpadły, pokazały a potem szturmem pojawia się tego caaała masa, i to nie spod jej ręki:(
Jedna z naszych kochanych blogowych koleżanek walczyła z żywą kopią manekina jakiego zrobiła.
Znalazła identycznego na Allegro... no sorry... Ludzie nie mają wyobraźni? Jak to jest?
Nie musicie się ze mną zgadzać. Rozumiem panujące "trendy", ale oglądając co drugi blog, potrafię się totalnie pogubić gdzie ja do cholery jestem?
Wszędzie pełno koronek i wszystko na biało... Uwielbiam bloga "Utkane z Marzeń".
Ellise jest dla mnie jak woda, czysta, świeża, lekka...
Uwielbiam "Belgowo", za siłę przekazu, za dobry,cięty żart:)
"Moja Przystań", "Domek na Kurzej stópce",niegdyś "La Provence",dziś"Tworzymy Inaczej"...lubię ten luz, bezpretensjonalność.
Uwielbiam posty Balbiny, prawda, prawda bez lukru i marcepana...
Sama inspiruję się wieloma aranżacjami. Ale nigdy nie ośmieliłabym się kopiować. Obrzydza mnie to...
Inna z naszych koleżanek miała jakąś walkę z "Turkusami w swym domku" bo też ktoś skopiował jej fotki...
Radować się? czy szlochać?
Nie będę walczyć z Wiatrakami, bo to bez sensu przecież:)
I Same to wiecie... bo na bank każdej z Was ktoś coś skopiował, choć nie każda to wie...
Nie mowa tu o serduszkach, poduszkach, kwiotkach czy paprotkach... bo kształtu nie zmienisz, ktoś to już wymyślił, i raczej trudno by było by każda firma płaciła dożywotnie za krzesło temu kto je X lat temu wymyślił.
Ale Projekt własny to dla mnie Świętość, Tego nauczyły mnie studia.

Czekam na krzyki, reprymendy, słowa uznania i obelgę...
Ciekawi mnie co myślicie:)

Całuję już bez kataru:*

Konwalijka

Babie Lato,pierwszy dzień Jesieni,a my nadal chore

2011-09-23T09:56:00.001+02:00

Nie lubię jak nic nie mogę. Chyba nikt tego nie lubi. Ale nie-moc nie z wyboru to już dla mnie klęska do kwadratu:(
Na zmianę z Mimi siąkamy nosami. Jak jej się polepszy to ja ledwo na oczy widzę.
Czeka mnie masa pracy,a siły przerobowe jak u 100-latki. Ehh...
Nie mogąc obić rzeczy pożytecznych, zabrałam się za rzeczy przyjemne, na które zawsze czasu mi brak.

Pokażę Wam małe kadry swej letniej jeszcze produkcji, ale już pod kątem jesieni robionych...
Poszewki, wianki,serducha i cała masa innych...

Zapraszam:)

I życzę Wam więcej zdrowia, niż mam sama osobiście

Nadal chora , Mimbla też

2011-09-21T19:46:00.000+02:00

Się porobiło...
Odebrałam Mimi z przedszkola a ona jak rzepik do mnie przyklejona. Nie , no nowość to dla mnie żadna, bo Mimi wisi na mnie stale, ale widać było małe szklane patrzałki i błagalny wzrok "przytul, zabierz, do domku, spać...".
No i tak też poczyniłam. Nic nie zjadła, wypiła herbatę z aroniowym sokiem i odpadła.
Nie mogąc głośno pracować, wybrałam to co mogę robić cichutko, czyli grafika.
Pocudowałam sobie troszkę i zobaczę co mi z tego wyjdzie. Jak wyjdzie to walnę na blogowe paski zadań:).
Rowerowy wrócił z pracy, Mimi drgnęła okiem, leżała dalej.
Po obiadku ,którego Ociupina nie tknęła, przywarła do mnie całym swym ciałkiem rozpalona jak mały piecyk. Oho! Się dzieje...
Zrobiła się 17:00, Rowerowy oznajmia, że zaraz jedzie z moim czworokołnym wehikułem do naprawy.
Ok, jak zrobią niego basen ,narty, i kij do grabi, to będę dumna:) Może wtedy wart będzie więcej niż się w niego wkłada:)
Pojechał.
Mimi ciągle przyklejona do mnie jak huba do drzewa. Razem mleko, i piżamka i ...standard.
Mimi do wanny,Mimi z wanny, Mimi się telepie. Kładę Mimi na łóżko opatuloną ręcznikiem, dodatkowo otulam ją kołdra. Jak Osika. Trzęsie się caluchna. Zaczynam ją ubierać, sadzam by założyć górę piżamki, a tu Hluuuuuuuuuuust!
Zwymiotowała wszystko co miała w swym maleńkim brzuszku. Płacze, ja prawie też choć trzymam się dzielnie.
Dzwonię do rowerowego ,Rowerowy zawraca.
Pomaga trochę ogarnąć sytuację, bo z chaosem to już rady nie daje:)
przebieram pościel, którą dziś świeżutką założyłam po wylizaniu sypialni.
Mimi ubrana w czystą piżamkę dostaje butlę mleka.
Wypija wszystko, cichutko zasypia.
Ja ląduję na chwil parę przed kompem, i co znajduję w Siostrzanym blogu?
O to taki tekxt... wklejam go bo Jestem Prawdziwą Mamą:)

(Mimi na urodzinach u naszych kochanych Przyjaciół Olivki i Anuli:*)

"Zastanawiasz się czy pracuję?? Oooo tak, JESTEM MAMĄ. To sprawia, że jestem zarówno budzikiem, kucharką, sprzątaczką, kelnerką, lekarzem, nianią, pielęgniarką, stróżem, fotografem, doradcą, szoferem, studentką, organizatorką przyjęć, osobistym asystentem, księgową, bankomatem, pocieszycielką, nigdy nie mam urlopu, wolnych dni ani płacone, kiedy jestem chora. Pracuję dzień i noc. Jestem na dyżurze całą dobę do końca mojego życia. Skopiuj, jeśli jesteś DUMNĄ MAMĄ :)

Text powyższy pochodzi z..-uhttp://bagajaga.blogspot.com/ a poin of view u Ewy :)

(Nieoceniona pomoc kuchenna)

(Najwspanialsza Asystentka gdy szyję:))

No więc ja dopisuję ,że dziś też wieczorem byłam Panią od polerowania powierzchni płaskich, i właśnie wstawiłam trzecią dziś pralkę. A pranie to chyba już u sąsiada wywieszę:)

Całuję Was mega mocno:* z zasmarkanym nochalem...

Zapach prażonych jabłek, cynamonu i małe światełka na balkonie

2011-09-19T22:21:00.002+02:00

Dzień przeleciał przez palce, nawet się nie spostrzegłam jak zrobiła się 19:00.
Rano o 5:40 pobudka, bo kaszel Mimi i mój obudził cały dom.
Więc kawa na otworzenie oka, druga na drugie oka powitanie...I do boju.
Ogarnięcie siebie, małej, śniadanie, ciepłe gacie na tyłki i do lekarza.
Ja od soboty rana, obracam się całym ciałem jak leśny dziki zwierz, czyli Dzik, po prostu:)
Siekło mnie totalnie. Od czwartku łomotały mnie kości jak w reklamie specyfiku na trzeszczące kolana.
Tylko, że mi trzeszczało wszystko. Myślałam, że może gdzieś się przeforsowałam, nadwyrężyła, ale do głowy by mi nie wpadło ,że to jakaś choroba może być.
Mnie choroba powinna omijać! Ja czasu nie mam na jakieś polegiwania, nie umiem leżeć,a jak mi mówią,że mam leżeć i się wypocić to już cholera mnie bierze totalna. Sami sobie leżcie, ja nie mam czasu!!!
Ja najlepiej się mogę wypocić na odqrzaczu latając, i robiąc swe wieczne zaległości domowe.
Które notabene sama wymyślam:) I muszę przyznać ,że jestem w tym mistrzem:)
No więc w sobotę nie wiedziałam gdzie mam kolana, gdzie kark a gdzie głowę.
Znalazłam siebie po jakimś czasie, lux-torpeda w zad i do roboty. Od 6 do 21:)
No i się tam zapewne doprawiłam. Chwała Bogu było to spotkanie firm farmaceutycznych, więc Propolków i specyfików na gardło miałam pełny asortyment. No i cudowną ekipę. Moją Mary ,która dbała o herbaciane wywary i panią Tereskę-położna, która była tam w punkcie medycznym, a jechała z nami. Rozcierała mi co jakiś czas palce u dłoni gdy robiły się na zmianę to fioletowe to białe:)
Fajnie:)

No więc Mimi czysta, to zęby nie dają jej żyć. Leci jej w nocy z noska do gardła i są cyrki bo się biedna moja mała dławić zaczyna i kaszle bidula na potęgę.
Ja mam zapalenie górnych dróg oddechowych i wywaliłam chyba anginę z tego co pojęłam o tej 7:40 rano.
No to spis medykamentów, kartka w dłoń, wio w auto z Mimi, zaświadczenie,że do przedszkola iść może.
I frr do apteki. Tam połowa pensji zostawiona, człek od razu lżejszy:) Wspaniale:)
Do domku na śniadanko, turę aptecznych składanek, ubranie Mimi i wiooo do przedszkola.
Droga powrotna, przez pola, bo korek na głównej skłaniałby mnie prędzej do spaceru.
I frr do kwiaciarni z moimi wytworami. Pani zachwycona:) uff..
Do domku, obiad czynić i kawa kawa kawa... i moja tura leków wszelakich na zło tego świata.
I frrrr do maszyny by poszyć nowinki.
Zegarek na oko, to już 14:00. Ubieram się i śmigam po Mimi do przedszkola.
Dziś rowerowy ma ważne spotkanie, będzie po 19:00...
Mimi ma odpał totalny. Lata dzień cały za kotem, w między czasie wycieram jej gile spod nosa, podaje syrop, Potem wołam na obiad. Ona chce kisiel. Nie staję okoniem, robię kisiel, dla spokoju świętego nas obu. Następnie pomidorówa i kolejne porcje apteki... Mimi lata za kotem ja latam za nią z łyżeczką pełna magicznego płynu, zwanego wcześniej syropem. A syropów tu jak nasr... każdy ma działać cuda, się okaże:)
18:00... zabawy są nadal, Mimi tańczy, ja mam natchnienie na jabłka prażone. Szukam mikro szkła zwanego słoiczkiem. Kilka mam, jabłek sztuk kilka też, na 3 mikro szkła, jak znalazł. Mimi je jabłko w locie ja w locie psikam jej cudny płyn w sprayu w gardło.
Patrzy na mnie dziwnie. Mówi "dobre,jecze" nyyy "jecze będzie jutro":) jest cudnie:)
Obieram resztę jabłek, cholera, cukru za mało. Sms do rowerowego aby nabył drogą kupna dwa kg cukru, jak wracać będzie.

18:40 czas Mimi do wanny. Lejemy wodę, Mimi pije ją łyżeczką po-syropną.
Mówię,że ma nie pić kranówy bo ją brzuszek rozboli. A ona dalej swoje:)
W czasie gdy Niagara leci nam do wanny, robię jej mleko, szykuję piżamkę, poduchy,sypialnia przewietrzona. w sumie wietrzy się cały dzień.
Kąpiel przebiega sprawnie. Mykamy w ręczniku na wyro. Kocham na nią patrzeć jak wygląda tak pociesznie jak mały robal.
Mimi śpiewa, ja ją ubieram. zmyka na poduchę, mówi "dobranoc, papapapa" butla w łapki i odpływa.
Zasypia... śpi... ja się wymykam, drzwi zamykam i ginę w nocnym balkonie.
Nastawiam jabłka. Moc zapachu rajskiego owoca wraz z cukrem i cynamonem wkrada się w nozdrza. Bosko...

Na balkonie zapalone małe świeczuchny.

Lampki dla owadów gdyby chciały się ogrzać.
Teraz kawa w kubku i ruszam dalej do pracy.
Jest 22:11:)

Całuję Was Moocno:*

Małe zmiany, witanie jesieni za oknem i pożegnanie lata

2011-09-16T22:31:00.001+02:00

Czwartkowy dzień...
Nie wiem czy chcę czy nie.
Nie wiem czy jestem na to gotowa, nie wiem czy gotowa być chcę. Ale idzie, dużymi krokami idzie.
Zmierza do nas może złota? Może dżdżysta? Może bordowa? Na bank nie zmieniona od zawsze po lecie jesień.
Lubię ją. Pachnie palonymi gałęziami w ogrodach. Pachnie herbatą z sokiem malinowym. Pachnie grzybami i cytryną. Ciastem z jabłkiem,i smażonymi pomidorami.
Ostatnio dzięki mojej Magdzie z Tworzymy Inaczej, pachnie też aronią:)(dziękuję:*)
Jesień powoduje ,że na nowo odkrywam swetry, wełniane getry, szale i rękawiczki bez palców.
Ubiera mnie w kapelusze, chusty i szare botki.
Sprawia ,że chcę pachnieć ciepło,miło, bardziej pudrowo niż owocowo.
Sięgam przez to po inne nuty zapachowe.
I jakoś tak instynktownie ,jak co roku pomału uciekam w fiolety jak węgierkowa śliwka, w pomarańcze grubo warkoczem tkane,w butelkowe zielenie i granaty.
Szarość jest dla mnie nową czernią, no i kocham czekoladowy brąz. Zawsze napawa ciepłem:)
Idąc tym tropem, chcąc widzieć zza balkonowego okna coś milszego niż okna sąsiadów, postanowiłam przenieść swój stolik zbudowany na nodze od maszyny.
Stoi zawsze po drugiej stronie mojego meeeeeeeeega długiego a wąskiego jak kiszka balkonu, zaraz obok ławki, na której to latem chętnie sączę kawę mrożoną i czytam. Teraz te czasy odchodzą, więc mogę maszynowy stolik wykorzystać nie co inaczej.
Chciałam by był mi podporą do moich różnych aranżacji:)
A ,że tego dnia była u mnie moja Anulka kochana to wraz z nią przetargałyśmy tego ciężkiego smoka.
Ona piła kawkę a ja latałam z doniczkami,klatkami i innymi duperelami:)

I już mi lepiej jak mam widok taki jaki sprawia mi przyjemność, a nie taki jaki mieć muszę:)
Pomocowałam też butelki ze świeczkami na balustradzie,ale aparat mi posłuszeństwa odmówił bo baterie mu zdechły więc fotek nie poczyniłam.
Poczynię jak sprzęt nakarmię:)

Późnym popołudniem po powrocie mojego rowerowego z pracy do domku, zjedliśmy obiadek i ruszyliśmy w spacery gonić Babie lato:)
Mimi chciała iść "na tunel", bo tam jeżdżą jej ukochane pociągi, a ja jak zwykle zapakowałam do torebki sekatorek piękny w kwiatowy wzór, by naciąć sobie kolorowości do wazoników:)
I tym o to sposobem znalazłam kwiaty dzikiego groszku, które w zieloności wysokich traw swą różowością i pastelem przywołały mnie do siebie:)

Nacięłam i zaklęłam na chwil parę lato pastelowe w szklany kielich:)

Żółtość kwiatów o nazwie mi nie znanej, i biel chyba stokrotek wystawiłam na blat stolika balkonowego, by ożywić widok szarości zielonego bloku.
Tego też dnia z samego rana zajechałam do Lidl'a.
Nabyłam tam śliczną puszeńkę ze świeczuchą w środku i reklamowane w TV dwie pościele.
Niestety są za wąskie na nasze wyrko sypialniane, bo są 160x200cm a ja potrzebuję 200x200cm, więc postanowiłam że doszyję im boki:)
Jak doszyję to pokażę jak wyszło.
A jak puszkowa świeczuchna się wypali to Mimi będzie mieć pojemnik na Swe spinki, których ma całe miliony, a żadnej nie nosi:)
A jak wiecie, lubię zmiany, więc i parapetom się dostało i trochę kuchnia też oberwała:)

A dziś? Poszalałam trochę w sypialnianej szafie, bo niektóre letnie kreacje nie nadają się do noszenia jesiennego i trzeba było zrobić przeprowadzkę garderobianą.
Potem u Mimi w pokoiku trochę pozmieniałam i już mi jaśniej:)
A na tapetę twórczą wkraczają tematy Świąteczne. Co udziergam, to pokażę:)

Zmykam do wyrka, bo jutro czeka mnie mega ciężki dzień.
Tony kobiet chcących wyglądać zjawiskowo pięknie będą wkradać mi się pod pędzle i pędzelki.
Od 8 rano do 21:)

Całuję i życzę Wam miłego leniuchawego weekendu:*
Wasza Konwalijka

Ta ostatnia Niedziela, czyli poprawiny urodzin Ociupiny i co też mi w domku piszczy...

2011-09-12T22:56:00.000+02:00

Się dzieje bez zwątpienia.

W zeszłą niedzielkę nim odwiedziła nas moja kochana Sis, z la granda familia,poszliśmy na słoneczny spacer z misją karmienia gołębi.
A że blisko naszego domku jest spore miejsce gdzie owe ptactwo udziela się szczerze, tam zmierzyliśmy:)
Mati piszczała tak żarliwie z ogromu radochy widząc tyle ruchomych piór,że słychać ją było dokładnie wszędzie:)
Zabraliśmy suchy chlebek, trochę ciastek, którymi Mati mogła ptactwo pierzaste obkarmić.
Buzia jej się z tej radości ciągle śmiała, i zamiast sypać pokarm ptakom ,rzucała go pod swe małe nóżki, wierząc że gołębie będą na tyle odważne, by podejść tak blisko.
Nie wiem czy były na tyle odważne, czy głodne czy bezczelne...ale podchodziły pod Mimowe nóżki:)
Chlebek i inne frykasy się pokończyły więc ruszyliśmy w stronę placu zabaw.

A po placu do domku bo tam znowu czekało na nas małe słodkie ucztowanie w gronie Miki-Moniki, małżona jej Jana, Julki i małego Pawełka:)
Znowu Kitty'owe torty, w innym przyodzieniu,trochę lodów i galaretek z owocami.
Potem szaleństwa na podłodze i poduchach z kuzynem Pawełkiem-Diabełkiem.
Następnie z Sis postanowiłyśmy ruszyć z resztą towarzystwa na zakupowe łowy.
To znaczy bardziej Sis i ja;) Reszta miała udać się w oddalone od nas rejony:)
I tak wlazłyśmy w boski świat TK'Max'a...ehh...
Nabyłam drogą kupna cudnej urody pudełko na moje nitkowo-szpilkowo-tasiemkowe drobiazgi, i fajową łapkę do gorących garów. Łapka sesji na razie nie miała:) Może nadarzy się okazja to pstryknę:)
Sis upatrywała lampy,naczynia, poduchy i inne cudeńka, nie pamiętam nawet czy w końcu coś kupiła czy nie...
Potem frrr, każdy ruszył w swoją drogę. My do domku, Oni też...
I tak tęsknię sobie za nią dalej, bo wiecznie mi jej mało... czasu jak na lekarstwo, wiecznie musimy się sobą z kimś dzielić... a tak uciec na kilka chwil, nagadać się przy kubolach kawowego naparu, przy winku, na poduchach i pod kocem... i film babski romansowy obejrzeć... ale już za chwile znowu wakacje:) I na ten czas wprowadzam się do sisowego domku nad jeziorem :D hahahha, Sisu, jak nie wiedziałaś to już wiesz:*
A potem usiadłam do zamówień, które zrobiłam z wielką radością. Poduchy na okrągłe barowe krzesełka, które ząb czasu nadgryzł i życie poszturchało. Trzeba było siedzisko wymościć na nowo:)
I powstały kolorowe miękkie podusie podpupne:)

Zrobiłam też "wiatrochrony pod drzwiowe" jak to osobiście określam:) Gdy wiatry dmuchają, to po girkach dają, dlatego jak i drzwi się poddały dziadziowi Czasowi, uratować domek mogą długie kolorowe cukierasy, które to polegną na progach:)

I w trakcie tego kolorowego szycia zachciało mi się nowych białych akcentów,i powstały nowe firaneczki do szafeczki, w której mieszczą się tzw. sprzęty potrzebne ale nigdy nie ładne.
Dvd, płyty kable, i jakieś dziwadła których określeń nawet znać nie chcę, bo nie lubię sobie głowy zaprzątać pierdołami:)
Na swój koniec czeka też girlanda dla małego Kawalera-Maksusia:)
Jakby mało tego było, zostałam też poproszona przez jedną ze swych klientek, o zrobienie muszek dla chłopców, na dzień jej ślubu.
Bo jak się okazuje w sklepach totalna szmira i sama świecąca tandeta. Zero finezji, dbałości o detal czy czegoś bardziej z "jajem". Więc widząc moje różności jakie szyję zapytała, czy nie mogłabym uszyć jej dwóch muszek. Wiec wybrałyśmy tkaninkę i chwilkę po jej wyjściu powstały muchy.

Bzzz
Nigdy muszki nie szyłam, ale okazało się, że wyszło mi to bez szwanku:)

Za kilka dni pokażę Wam namiastkę innej dziedziny w której też tkwię po uszy:)
Ta sztuka miała miejsce w tą niedzielkę, wczorajszą...
Stylizacja do sesji foto...
Pięknej Anni i jej nienagannego brzuszka z Leonkiem w środeczku:)
Dziś tylko jedno...

Autor zdjęcia Łukasz Marciniak (www.lukaszmarciniak.pl)
Modele Anna i Leon choć tu utajniony
Cała stylizacja(Fryzury,makijaże,kiecki,halki,girlandy z pereł i cuda na kiju)-czyli męczenie Anuszki- mła...(www.studiogoldi.com.pl) :)

Bo ja nigdy się nie określę... bo robię wszystko na raz, bo robić wszystko na raz kocham... bo nie lubię dokonywać wyborów miedzy zajęciami które karmią moją duszę, cieszą moje serce i oko... bo nie lubię jak ktoś mnie pyta co wolę najbardziej... malować? szyć? projektować wnętrza? projektować meble? Stylizować modelkę do sesji? Układać fryzurę czy robić makijaż? Zrobić z szafki telewizor? czy może szafę na buty z lodówki? czy wolę malować akrylem czy olejem? a rysować to ołówek czy węgiel? a gumka chińska czy chlebowa?... nie wiem... i nie chcę wiedzieć.
To wszystko jest mną, wszystko co robię kocham,wszystkiemu co robię oddaję siebie.
Piekąc muffiny,robiąc naleśniki budyniowe z karmelem,sadząc bazylię czy robiąc sok z aronii.
Robiąc urodziny dziecka,szyjąc dla Niej, robiąc kartki czy prezenty...oddaję siebie na 100000%
Wiecznie mam głowę spuchniętą od pomysłów, tylko Bóg mnie wyposażył o trzy pary rąk za mało, i mi doby nie przedłużył, choć proszę Go o to co wieczór...
Biegnę ciągle goniąc czas,czasem biegnę goniąc siebie...tak już mam,i nie chcę tego zmieniać.
Są chwała Bogu tacy którzy kochają mnie właśnie za to... jaka jestem:*
I Ci o których mowa, czytając to wiedzą doskonale, że to o nich mowa...
Dziękuję Wam za to ,że bywacie światełkiem gdy go potrzebuje, dajecie siłę i wiarę, że potrafię góry przenosić i mówicie- "Bo Ty silna baba Jesteś!!!"...Dziękuję , że nie podcinacie skrzydeł tylko wołacie "leć,leć!" i trzymacie poduszkę w rękach, gdybym jednak spaść miała...
Dziękuję...bo te słowa motywują, są dla mnie jak balsam, który koi a nie tylko balsamuje jak napisał kiedyś w jednej ze swych wspaniałych książek W.Warthon.
Dziękuję...że pozwalacie mi na bycie sobą, i pukacie mnie nie raz w głowę gdy powątpiewam w swe zdolności, czy mam talent, czy potrafię... że mówicie, że głupio gadam gdy mówię,że nie mam... wole mieć zawsze takie wątpliwości, wolę nigdy nie być pewna...
Bo jak ktoś jest pewien swych zdolności na 10000000%, to jest skończony, zamknięty,i to oznacza koniec....
Nie chcę żadnych końców, chcę wiecznych początków:)

Do spisania:*

Wieczorne pichcenia muffinowe, poranne tortowanie:)

2011-09-04T00:09:00.000+02:00

Jakie to wspaniałe uczucie móc spędzić urodziny córki w gronie cudnych przyjaciół:)
Niestety brak przestrzeni nie zezwala na ulokowanie wszystkich, więc pojawiają się głównie Ci którzy posiadają dzieci:)
Maraton urodzinowy trwa nadal:)
Wczoraj popiekłam muffiny waniliowe, polałam je czekoladą, posypałam kólkami.
Zrobiłam dwie partie galaretek z owocami,i przygotowałam pokój i stół:)
Zostałam sama z tym wszystkim bo się pojawił rowerowemu pomysł na wieczorne rowerowanie, nie mylić z pedałowaniem:) i czmychnął...a ja z miskami i galaretkami i ciastami po pachy w tej nocy urobiona.
A że szło mi sprawnie i w miedzy czasie ucinałam sobie pogawędkę z moja Anią Leonkową, to było mi to wsio rybka, czy rowerowy jest czy gonie ma.
A że Ania to moja taka oaza spokoju (mam chyba szczęście do Ań,bo mam taką Jedną którą kocham bardzo mocno:*), i rozmowy z nią kojące bywają,to tak mieszałam w tych garach i pisałam.. a Ania mi napisała tak, cyt." gdyby spora cześć społeczeństa chciała żyć i postępować jak Ty, narkotyki musiały by być dofinansowywane"
Hahahha się jak norka naśmiałam...

Do czasu jednak gdy o 22 moje małe eM wydarło się w niebo głosy... i sru.. tyle zrobiłam co zaplanowałam, reszta jutro.
Posiedziała chwilkę w swym krzesełku, zachciała "koła-koła", zrobiłam ale mówi do mnie "lubię nie koła-koła", no więc zawlekłam ją do sypialni, herbatka w butle i frrrruu odleciała, mogłam kucharzyć dalej:)

a tak było nocną porą wczorajszą...:)

Muffin na tle mojego malowidła, zmalowanego w te wakacje u rodziców:) Mam jeszcze trzy inne cukierasy z tej kolekcji:)

Walnęłam mała sesyjkę swym poczynaniom.
Muffiny soute, potem we wdziankach,i na tle mojego malowidła z muffinem.
I fryyy sama odleciałam w kimono, bo z rana spotkanie z klientką potem odbiór tortów, a jeszcze trzeba kupić resztę talerzyków plastikowych,dzieckowe soki,owoce,cukierasy i pumpernikiel bo sobie rowerowy zażyczył.
Nie wiem, jesień idzie, a on chyba wiosnę czuje:)
Mimi z tatą pojechała do miasta bo jakieś pokazy były, więc mogła ze spokojem poczynić cała resztę...

Główny sprawca zdarzenia:)

A potem to już były tylko radosne piski, krzyki, tony prezentów. Torty z Kitty,lody i jedzenie cukrowego konfetti:)
"Tik-tak" w pląsach, mały mixer, klocki z ciocią, malowanie twarzyczek,bo przyszli wyczekiwani goście mali i duuuuuzi:)

Nie mogę doczekać się jutra.
Przyjadą moi kochani Rodzice i moja Sis jedyna ze swą rodzinką:)
Znów będzie gwarno...kolorowo...i tak jak lubię najbardziej. Wszyscy razem:)
Życzę Wam równie cudnej i pełnej wrażeń Niedzieli:*

Mam dwa lata!!!

2011-09-01T23:52:00.000+02:00

Leci to jak prąd w kablach, nie obejrzysz się a Twoje dziecko kończy dwa lata...
A tak niedawno widziałam ją małą i pomarszczoną jak rodzyneczkę u mnie na brzuchu zaraz po porodzie.
Ehh
Jest słońcem dla mnie każdego dnia, porankiem dającym nową nadzieję, jest świeża jak deszcz latem i kojąca jak kropla wody na pustyni.
Jet moim WSZYSTKIM!!! I kocham Ja ponad Wszystko miłością bezbrzeżną.

31.08 skończyła dwa lata. Nie poszła tego dnia do przedszkola, tata wziął urlop.
Od rana było rysownaie, tańce i słodkości.
Uszyłam jej poszewkę z tortem i walnełam dedykację.
Ma coś co zrobiły moje ręce, na wieki.
Dużo tego ma ale to jest wyjątkowe, bo na DRUGIE URODZINKI:)

Poszliśmy na spacer, na huśtawki i do lasu.
Zbierane były szyszki i kijki, a mała mi śpiewała tak..."jedzie pociąg daleka, nanananana czeka, nannana łaskana, nananna do domku" Rozwaliła mnie tym na kolana:)

Potem do domku bo przyjechała Babcia Ela i przywiozła małej kuchnię:)
Stoi w dużym pokoju, bo u małej brak miejsca.
Więc zaserwowała nam kawę, i gotowała pomidory pluszowe.

Jakie to piękne:D
Jakie proste i fajne:)
Jak byłam duuużo młodsza, zawsze na swoje urodziny niosłam cukiery do szkoły.
Jak byłam w podstawowej, takie rogi obfitości robiła mi moja ukochana Sis, potem mi rączki podrosły i robiłam już je sama.
Aż do końca studiów:)
Ten akcent postanowiłam przenieść na moją córkę, i zrobiłam jej Róg Cukierów obfity by zabrała go do przedszkola:)
Ile było z tym frajdy!!!

Czekam na foty z uroczystości przedszkolnej, bo dziś wszystkie dzieci jej śpiewały "100Lat", a ona stała zdumiona, i taka maleńka:D
Teraz ciąg dalszy maratonu urodzinowego. Będzie w sobotę i niedzielkę:)
Będą dzieci i masa frajdy:)
a potem moja sis z rodzinką i moi Rodzice....
No to cała dokumentacja z 31... koniec wakacji ale udany bardzo:)

Całuchny!

Biednemu to albo piasek w oczy albo pralka nocą... Mega długi post

2011-08-27T17:57:00.000+02:00

No bo przecież nie może być nudno i za gładko, bo po co?
Wczorajszy dzień był mocno zwariowany, przed przedszkolem misja pójścia na pocztę i wysłania zaproszeń na urodziny Mimi, spełzła na niczym, bo kolejka jak po ostatnią paróweczkę i trzeba było zrezygnować, bo byśmy nie zdążyły do przedszkola.
Do przedszkola, potem ja sama girami kilometrówę robiąc ponownie na pocztę, potem apteka, jakieś spożywki po drodze, i do domu.
W domu wianki częśc kolejna, patrze na zegarek i czas już ten by po nią iść.
W drodze do przedszkola zahaczam o kawiarnio-kwiaciarnie "Motylarnia",zamawiam dwa torciki na następny weekend.Trzy Panie, rozmowa dziwna i mało składna, ale dochodzimy do konsensusu i już wiemy wszystko co potrzebne.
Muszę dostarczyć im drogą @ ilustrację jaką chcę mieć na torcikach.
Śmigam szybko po Mimi.
Mimi je obiad i mówi "Szymont(nie Szymon a Szymont) jedz, Adaś jedz"...o sobie myślę, pani dyrektor...hahhaha
Małą już mnie słyszy, leci do mnie, w locie myje rączki, zmiana butków i "na dada". Wiec lecimy, wybieramy drogę, pytam "z motylami? czy z brumbrumami?
Wybiera "z motylami". Więc jedziemy taką prawie łąką, zbierając kwiatki po drodze.
W domku, lada moment ma być moja przekochana koleżanka Ania, co ma w brzuszku małego Leosia.
Wiszę na telefonie dogadując spotkania z klientkami na makijaże i czesanie, Mimi wisi mi na nodze.
Idziemy na balkon, tam akcja "tututci" i zabawy żabami z doniczek, dzwonek do drzwi jest Ania.
Ania jest, jest woda zimna i lody i kawa i tańcząca Mimi.
Ania przynosi prawdziwe pomidorki i ogórki z ogrodu rodziców, nie pryskane, można jeść ze skórką:) Rarytasik!!! :* dziękujemy:*
Gorączka jest mordercza.

Spontanicznie ubieram Mimi w strój kąpielowy, bo kto wie ile razy go jeszcze włoży?
Ma drugi raz na sobie, bo pierwszy to była przymiarka, liczy się?
Leję jej wodę do wielkiej miski.
mała w siódmym niebie:)
Ja w trakcie pogaduszek robię obiad, lekko,smacznie i treściwie.
Makarony z pomidorami, bazylia, tuńczyk, kukurydza, mega dobry sos,przyprawy,jest.
Mimi śmiga łapkami po wodzie jak mały helikopter, piszczy...
Wszystko mokre:) Balkon pływa, ale radość najważniejsza:)

Wraca mąż i za chwilę cały też jest mokry, bo Mimi się przytula, i w swej radości nie baczy na mokrą koszulkę taty:)
Ania się żegna choć wleci wieczorkiem po odbiór różności dla Malego Księcia Leonka.
Obiad jedzony w misce z wodą nie ma sobie równych, kukurydza pływa, tuńczyk też. Jest pięknie:)
Chwila małego oddechu,telefon.
Moja kochana Kasia, że wleci bo z pracy wraca, i że się tak dawno nie widziałyśmy...
Jasne Kochanie, wpadaj:)
Sama się za nią stęskniłam okropnie.
Robi się 18:40, mała do wanny.
19:00 dzwonek, jest Katka. Reed's na dzień dobry.
Mimi jest lulana przez tatę, czekam aż zaśnie by walnąć do pralki jej trzech ziomali.
Kum-Kum, Królik i pan Koń-Koń czekają na swą kąpiel.
Mimi zasypia, już w swym łóżeczku, tata na rower, my dyrdymały a ja kolegów Mimi do pralki.
Dzwoni telefon, Ania z Hubertem po gratki dla Leonka, lecę do garażu, podaję chwile gadam i lecę do domku.
Wstawiam pranie.
Pralka prała 10 minut i TRACH! walnęły korki. dupsko z prania.
Naprawiam korki, włączam pralkę. TRACH!!!! Tv, kuchenka i pralka w pi...Nadal jest pięknie:)
Wraca mój rowerowy, obwieszczam mu że pralka dead... na co on ,że to moja wina bo piorę ciągle.
Guzik prawda, co drugi dzień, czasem codziennie... lallala
Ale to nie może być przyczyna, zwarcie gdzieś jest i tyle.
Dzwoni telefon, moja klientka (:)) mówi mi szybko, bo ja gadać nie mogę, że można wyjść z Oranżeria na 25m2 w ogród. Notuję bo będę ją projektować.
Odsuwamy listwy kryjące, pralka wyjść nie chce bo blat za nisko, a kafli jest. Gumówka jest potrzebna, słyszę.
Jaka gumówka do diabła?
Wysunie się:)
Paweł dzwoni do kolegów, wszystkie "gumówki są na urlopie".
Twoje patelki od Racleta:) Słyszę. O jak miło, znalazły się:) Odpowiadam. Jedyny plus tego bajzlu jaki mam w tamtej chwili w kuchni.
Kachna mówi, że zmyka bo już prawie 21:00.
Dzwonie do mojej Magdy, sąsiadki i bratniej duszy od 10 lat.
"Jasne, bierz pranie i wpadaj!czekam:)"
A miska duża pełna wody jeszcze po pląsach Mimi.
Podlewam nią kwiaty na balkonie, zabieram pranie, w bębnie litry wody...
Lece do Magdy, klejąc się wybornie bo duchota straszna.
Z drugiego piętra w inny blok też na drugie. Taki Joging wieczorny:)
Mąż zły jak osa, bo koniec miesiąca i kogo tu stać na nową pralkę? dzwonie do najmądrzejszej głowy jaką znam- mojego Taty:)
Tatul mówi sprawdź to i tamto i zobacz a może to... robię wszystko po powrocie od Magdy, bo za godzinę mam być po odbiór prania.
Wchodzę w wąską szafkę w której Paweł wywalił ściankę pięć minut wcześniej.
Cargo, po co ścianka w tyle?
Latarką z telefonu komórkowego,świecę by chyba samą siebie oświecić. Nic nie widzę, żadnej usterki.
mam "jaja" w tym związku w tym momencie:)
Paweł mówi w złości "że masz do tego bliżej niż ja", nie wiem czy chodzi o wzrost, czy o to że jestem córką inżyniera czy może o to ,że jestem architektem wnętrz.
Nie ważne, mam bliżej i już:)
Dupsko, pralka wywala korki nawet w łazience.
Tel od Magdy że parnie już składa, więc lecę dalej tak się klejąc po odbiór prania.
W drodze chwytam deskę-ściankę z gwoździami, którą Paweł wywalił.
Idąc do kosza na śmieci, napotykam na faceta, brunet wieczorową porą jak u Allena.
I jak u Allena rozmowa.
Brunet, choć chyba jednak był łysy,mówi: Pani, gdzie tu się dziecko urodziło, bo moja żona jest u koleżanki co urodziła i ja nie wiem jaki to blok..."
Moje zaskoczenie i riposta "Panie, tu się teraz tyle dzieci urodziło, że ja nie wiem o jaką koleżankę chodzi. Przepraszam muszę iść odebrać pranie".
Pomykam.
Wpadam udyszana z wielką miską, wieszam parnie, ledwo zipię.
Lecę przygotować gabinet na przyjście klientki na sobotę rano.
Prysznic, padam.. w moim mieszkanku tona kabli, przedłużacz na podłodze.
Idę spać.
Rano, pobudka, mała z nami harce na łóżku. Potem jak szybko "malowanie oka", Mimi też, tyle, że nosek i cała resztę:)

9:00 dzwonek, klientka, Paweł zabiera potem mała na spacer i do kolegi.
Ja o 11:30 jadę na spotkanie z inną klientką. Wybieram jej biżuterię i kwiaty do sukni ślubnej.
Ona zadowolona, ja też.
Wracam do domku, nadal tona kabli, próba pralki z podłączeniem jej do kontaktu w sypialni, ciągle jest pięknie:)
Paweł wraca z Mimi z wyjazdu, ja smażę naleśniki na budyniu.
Są pyszne, na poprawę samopoczucia podaję je smażone na maśle z toffi rodem z Bretanii.
Miód i słodycz wlewa się nam do ust. Ukoiło duszę...

czas na kawę i czas mój dla Was:*
całuję:*
mniej szalonego weekendu, choć mój trwa nadal...

Post speed, zbitka zdarzeń, i wielkie przygotowania

2011-08-25T11:13:00.002+02:00

AAAAAA!!!!!!
Pobudka dziś o 8:30, a na 9:30 do przedszkola...
Mimi nie spała w nocy bo po co, i tak o to w ten sposób wszystko dziś było na jednej nodze.
Mniej więcej jak ten post:)
Podanie małej śniadania gdy krzyczy "Qpa, qpa" wiec lecimy na nocnik, siedzi, siedzi i mówi "nie qpa:)" cudnie:)
Więc robię jej "koła-koła" wtajemniczeni wiedzą co to ,dla nie wtajemniczonych to kółka CHiriosy z mlekiem na ciepło.
Siedzi już w krzesełku i je.
Ja szukam siebie między łazienką, myciem zębów, tuszowaniem rzęs, by było mnie choć trochę widać, a szafą, w której szukam czegoś...
Znajduje się koszulka z Myszką Mickey, a że dekolt ma za duży jak na moją skromną klatę, muszę go zawsze czymś spiąć.
Nie ma nic, żadnej agrafki, ani broszki.
Jest! Znalazłam:)
Broszka z czachą...czarna... cóż...-taka mama;)- jakaś z przeszłości Metalowej mego męża:)
Nie ważne, spina koszulkę więc wywiązuje się z zadania.
Mała ubrana, ja prawie też, plecak spakowany, sok, koszulka, a na dworze dziwadło pogodowe.
Otwieram balkon, macham ręką jakby to miało mi pomóc w ocenieniu sytuacji i temperatury.
Za diabła nie wiem. Biorę więc długi rękaw na jej sukienkę, apaszka w kwiatki i o dziwo, wygląda BOSKO:)
Lecimy po wózek, jedziemy...
W przedszkolu małe łzy, ja twarda a dupsko mam miękkie...
yhh nie lubię... cholerne wybory.
Nie łatwe dla mam, łatwiejsze dla ojców bo i tak są w pracy...
Ja odczuwam to ze zdwojoną mocą.

Ale zdrowy rozsądek mi coś gada, że mam prace więc trzeba...No to ok, trzeba...
Lece z językiem do domu dzwoniąc po drodze tu i ówdzie załatwiając sprawy, wpadam do domu, lecę do garażu po kółka na wianki. Bo dziś wianki mnie czekają do zrobienia.
Klientki na makijaże umówione-potwierdzone, wsio do przodu. Weekendu już nie mam:)
Coś za coś, zawsze.
A tu zbitka zdjęć z życia szybkiego i dziennego...

a tu zamieszkała marchewka:)

Granie na miskach, zielone paznokcie, mała dama z trzema torebkami,mała Paryżanka w granatach,...
i wielkie przygotowanie do urodzin Mimi, 31.08 kończy 2 lata.
Więc uszyłam jej girlandę, zrobiłam zaproszenia, i chorągiewki do ciasteczek i babeczek i deserów, z resztek tkanin i wykałaczek.

AAAAAAAA Kiedy to zleciało??? Się pytam.

Całuję Was też jakoś tak szybko z kubolem kawy.
Miłego dnia!!!

Było pięknie i się zmyło...

2011-08-17T21:07:00.000+02:00

Post bardzo patchworkowy będzie, bo tyle ile dobrego to i szczypta dziegciu w miodzie się znalazła.
Zacznę jednak od dobrego.
Wakacje w domu rodzinnym upłynęły za szybko. Zdecydowanie za szybko.
Było mi bajońsko dobrze. I chyba po przez zasiedzenie mogłabym tam zostać:)
Dzięki mojej ukochanej siostrze i teściowej mogłam ze spokojem oddać się pracy, co oznacza samą przyjemność:)
Mati lądowała praktycznie dzień w dzień z małymi przerwami u swej Babci Eli i grandziła do woli, moja sis zajęła się domostwem i całymi sprawunkami(pranie,prasowanie,gotowanie)a ja latałam między tkaninami, farbami,nitkami,igłami,pędzlami czyli wyrzygiwałam się artystycznie i pracowniczo:)
I tak od godziny 11 do 16 mogłam się porealizować:)
A efekty swej pracy pokażę Wam jak przyjdzie odpowiednia pora;)
Jak Mimi była ze mną to gdy pogoda dopisywała, cały dzień spędzałyśmy na dworze.

Poznawałyśmy nowych kolegów, tutaj kolega vel Ślimak, mega przyjazny był:)

Zbierałyśmy już pomarańczową jarzębinę, jeździłyśmy rowerkiem, ganiałyśmy koty sąsiadki, a ma ich chyba z 20 sztuk...kosmos:D
Więc było za czym biegać:D ahhaha
Była piaskownica, spacery po polu, zbieranie polnych kwiatów i robienie bukietów.
Zero tv, ulga dla duszy i ciała.
Potem wrócili moi Rodzice i odbywało się koszenie trawnika z Dziadziusiem, czy robienie naleśników z Babcią:)

Było grandzenie i podskoki, tańce i śpiewy i latanie z miskami na głowie:D

Miskowy niesamowity siostrzeniec mój-Pawełek Diabełek:)

Gdy na weekendy lądował mój mąż, a słonko było życzliwe, odwiedziliśmy jezioro,więc i karuzele i huśtawki... Mega radość:)

Co do dziegciu teraz...
Szybko to się pokończyło.
Trzeba było wracać do Pyrlandii,i najlepiej nie wychodzić na balkon, bo mój mąż zapomniał, że go posiadamy.
Więc większa część kwiatów przypominała suche badyle,i zapachniało przez to jesienią.
Czeka mnie teraz walka by coś odzyskać, a tu mogę się przeliczyć:(
Na domiar złego jak chyba większość z nas, albo też czasem ,jak mało kto, nienawidzę zawracania dupy!
Ale temat daleki bo bardziej "makijażowy", i nie o tym tu teraz klecić będę:)
Aby dolać oliwy, dziś odprowadzając Ociupinę do przedszkola natknęłam się na szefa naszego osiedla, pana Edka, złoty to człowiek i wiecznie z uśmiechem i na rowerze. Taki nasz Anioł osiedlowy, choć nie taki jak z filmu "Alternatywy 4", tylko taki prawdziwy, co skrzydła ma.
I na Panią co pilnuje czystości i porządku na naszym osiedlu i oniemiałam.
Ręce mi opadły a serce rozwaliło na drobne części.
Jakiś idiota wrzucił trzy małe kotki do kosza na śmieci. Kosza, ba KONTENERA !!!!!!
A tam masa much, os, pszczół, szkła,puszek i Bóg Jeden wie czego jeszcze...
Chorego kretyna, który to zrobił powinno spotkać dokładnie to samo.
Wezwani straż miejską. Nie wiem jak to się potoczyło dalej, bo musiałam już iść. Ale jak tylko się czegoś dowiem to i Wam naskrobię.
Z tej bezradności i jakiejś takiej ogółem doliny nagłej, musiałam coś porobić.
Szturmem wleciałam do kuchni i poprzestawiałam na półkach, zrobiłam Mimi puszkę na butelki, bo miała je w misce, ale nie wygodne to było strasznie i zbyt dużo miejsca zajmowała na blacie.

No i takie efekty:)

Całuchny!

mały wpis

2011-08-16T14:11:00.000+02:00

Mały wpis.. bez entuzjazmu...
Choć ciekawa liczba odwiedzin...
Nomen omen....
29292....

ale o tym co złe to potem...

:*

Graty starej daty

2011-08-14T13:21:00.001+02:00

Czyli zdobyte zdobycze:)
Wreszcie się zebrałyśmy same w sobie z Monią i ze sobą i ruszyłyśmy 40km od naszego domku do "klamociarni".
Odkładane to było z dnia na dzień i z tygodnia na tydzień. Ale jakoś tak w starą myśl, że za "5 12" pojechałyśmy tam w zeszły piątek.
Na pierwszy rzut, oko moje ślepe było. Musiałam się wkręcić i nastawić.
Najgorzej jak się nie wie czego się szuka, bo to wtedy o kant dupska roztrzaskać.
No więc przestawiłam się i swój tok myślowy i się poznajdowało kilka cukierkowych perełek:)
Ku mej rozkoszy, bo zawsze mieć chciałam, znalazłam woreczek na klamerki:) Mega retro, na wypasku z różyczkami:)

Cudnej urody poszewkę na poduszkę, mały bieżniczek, filiżankę, coś do czegoś z niebieską różyczką, coś do czegoś z kwiatkami, fajowe nawiadniaki do wsadzenia w ziemie kwiatkom, drewniane pudełko, blaszkę z motywem różyczki, miseczkę wszak Chińską, ale urzekła mnie jej kolorystyka, bo cudna turkusowa i jakaś taka letnio-lekka jeszcze.
Pojedyńczą szufladkę z szafki na zioła, mam już takie trzy:) Każda z innej beczki i za to je lubię właśnie:) Może ta znajdzie swe miejsce jako mydelniczka w kuchni? Albo na gąbeczkę do mycia butelek Mi:)
No i wieszaki.
Dwa idealne do pokoju Mi, będą wyglądać cudnie takie stare i drewniane.
I duże dla nas, bądź do ozdoby, bo grzech je chować.

Monia buszowała głównie za szkłem aptecznym do swej nowej łazienki, która się jeszcze w ściany ubiera, i buduje:)
ale że to nie pomidor to się nie zepsuje przecież:)
No i chyba wymieniłam wszystko:)
Czekam teraz na powrót do Pyrlandii, by te graty swe miejsca znalazły:)

Całuję Was mocno i życzę udanej Niedzielki:*

Prawie Lato, a ja nadrabiam zaległości:)

2011-08-11T21:02:00.000+02:00

Sącząc herbatę z sokiem malinowym postanowiłam pokazać Wam coś co miało miejsce dwa tygodnie temu.
Choć ten dzień miał miejsce dokładnie 12 czerwca, to nadrabiany był wśród przyjaciół dopiero 23 lipca:)

W starej myśli przysłowia, że gdy Kota nie ma Myszy harcują (rodzice na Italskich wakacjonach), odbył się magiczny wieczór poprzedzony bardzo pracowitym poranko-południem:)
A chodziło o nadrobienie zaległych urodzin mej Sis:)
18-stych + Vat:)

Od rana jak mróweczka dziergałam wystrój stołu jak i całej werandy, miało pojawić się 17 osób, a słonko wystawiło nam dupsko...
Przyjaciółka mej Moni, Anulka Kochana, stała nad garami od bladego świtu, jakby miała gotować dla połowy wojska tego Świata:)
I w niczym nie było tu przesady:)
Bo chłop jak głodny to zły, a do zapojki coś mieć trzeba!

Zaklinając deszcz,modląc się o słonko, leżąc od czasu do czasu krzyżem na trawie,nadal widziałyśmy chmury.
Mąż szanowny Jan niejaki mojej Sis, orzekł że o 18 na 100% będzie słonko.
Dobili zakładu czy słonko się pojawi, nie napiszę o co bo to nie etyczne:D hahahha
Fakt faktem słonko się pojawiło, po deszczu ani śladu, a myśmy zaczęli ucztę, w pełnym słowa tego znaczeniu.

Klimat był jeziorno-polno-nadmorski:)
A w tle oprócz dobrych nut, słychać było śpiew ptaków i masę świerszczy.

Raz jeszcze Moniś moja 10000000000000 lat!!!!
Bardzo bardzo bardzo mocno Ciebie Kocham:*

Całuchny 4 All:*

Pomieszanie z poplątaniem, czyli pracujące błogie lenistwo graty starej daty i tajemnicza mapa skarbów...

2011-08-06T22:33:00.000+02:00

To nie jest tak, że nic nie robię:)
Wręcz przeciwnie, tyram jak głupia, bo szykuję mały nowy start na przełomie września-października:)
Jak się sprawa ułoży, się okaże. Milczę jak grób by nie zapeszyć:)

Tak czy siak, w chwili wolnej od dziergania, malowania, klejenia,szycia i kombinowania z dziełami natury, wyciągam co rusz to nowe-stare graty:)
I w ten o to sposób znalazłam moja meeega starą tablicę:)
Poorana bidula jest strasznie, i raczej większy ja miałam w tym swój udział niż gryzienie Ducha Czasu.

Muszę ją odpucować i pomalować farbą po której można pisać/rysować kredą:)
Reszty nie ruszam, ma być taka jak jest. Oldschool totalny!!!
I zastanie swe miejsce w Ociuoinowym pokoju:)
Ociupina gania po trawie, choć większość czasu spędza u Swej drugiej Babci, która to ratuje mi życie, bo dzięki temu mogę zrobić to co zamierzałam.
Troszkę rzeczy jeszcze czeka na swe dokończenie, bądź też i wystartowanie, ale idzie ku dobremu:)
Jak już się me dziewczę u Babci wyhasa, trafia w me ręce, i hasa dalej na trawie w ogrodzie u moich rodziców:)bądź też odkurza trawnik:)

W między czasie miałam też spotkanie z moja klientką (uśmiech dla wtajemniczonych:)), której już dwukrotnie poczyniłam przemiany w domku.
Teraz sprawa wygląda zdecydowanie grubiej, bo nie będę już "bawić" się tylko dekorowaniem i umeblowaniem, ale robię projekt prawie od podstaw.
Nie, nie mam zamiaru ruszać konstrukcji budynku :), a tylko poczarować ściankami działowymi,powybierać kolory ścian, podłóg, meble, dodatki, lampy, tkaniny, firany..itd.
Oprócz tego czeka mnie cała konstrukcja w technicznym znaczeniu oranżerii, która ma powstać przy tym cudnym domku. Bo domek jest mega cudny i ma w sobie olbrzymi potencjał:)
Już się nie mogę doczekać aż to wszystko ruszy:)
Ehhh:)

Zrobiłam też wcześniej obiecaną już "mapę skarbów", do Pirackiego Domku, który należy do małych słodziaków wcześniej wspomnianej "klientki" :).
I tak o to lato przypomniała sobie, że jest lipiec i że może jeszcze trochę pobyć:)
Wiec zmykam na werandę by pocudaczyć jeszcze nad bleytami i tubami pełnymi tęczy ukrytych w środku:))

Całuchny!!!

Odrobina łechtania oka z podniebieniem

2011-08-02T20:24:00.000+02:00

Czyli potyczki smakowo-wzrokowe z oceanem i dżemem w tle, gdy mokra dupa za oknem i w duszy siąpi:)
ehhh:)
mam jeszcze kilka owych smakowitych kąsków.
Uraczę się nimi dziś i z Wami chętnie podzielę:)
Bo zapach sera śmierdziela, dżemu truskawkowego czy karmelu z "fototapetą" muszelek w tle nie ma sobie równych:)
Choć tam też się słonko potrafiło schować za chmury, wiele bym dziś dała by móc zjeść te śniadanko na tym mureczku zza którego rozciągała się bezbrzesz wody.
A schowałam się z nim potem do domku by dokonać konsumpcji bagiety z dżemem:(

A potem w koszyczku muszelki zbierałam:)

Do dzieła:*

Całuuuchny
a dziś tu nawet słonko zawitało:)

Wasza Konwalijka

Bo co tu kryć...

2011-07-28T20:40:00.000+02:00

Nie ma sensu owijać w bawełnę przysłowiową, bo co tu kryć jeśli pogoda jest do dupy.
Siedzę w końcówce lipca, jem bułę z jagodami a obok dzielnie stoi kubek z gorącą herbatą.
Brak jej jedynie prądu, ale i to jest do nadrobienia:)
Przyodziana w grubo tkany sweter, zaraz włożę nogi w farelkę.
Okutam się kołdrą i będę spod niej straszyć fioletową paszczą, bo zęby nabrały koloru fioletowego po jagódkach:)
Idąc tym smętnym tropem, nie bawi mnie zapach "letniego deszczu" i wcale nie chce mi się pomykać na bosaka po jakże cudnej od rosy zielonej trawie.
Mam to w dupsku:) Dziś sobie folguję i nazywam rzeczy po imieniu.
Bo zbytniego lukru sama w życiu nie jestem w stanie udźwignąć, bo to o inklinacje wymiotne zakrawa... poniekąd:)
I tak o to smędząc pod nosem jak rasowa maruda uciekam w dawne-nie-dawne zdjęcia.
Dziś wykopałam piękne miejsce.
Mont St. Michel...

Magia miejsca, miasto w mieście, osada niczym... bajka...
Same oceńcie:)

Mont Saint-Michel (franc. Abbaye du Mont-Saint-Michel, bret. Menez Mikael, pol. Wzgórze Świętego Michała) – skalista wyspa pływowa w Zatoce Wzgórza Świętego Michała (franc. Baie du Mont Saint-Michel), w południowo-zachodniej Normandii, połączona z kontynentalną Francją groblą długości 1800 metrów.
Na wyspie wzniesione zostało sanktuarium Michała Archanioła. Oryginalna nazwa sanktuarium to po łacinie Mons Sancti Michaeli in periculo mari (Wzgórze Świętego Michała w niebezpiecznym morzu) lub Mont Saint-Michel au péril de la mer (po francusku).
Obecnie wzgórze Saint-Michel stanowi naturalne centrum gminy Mont-Saint-Michel (w departamencie Manche, w administracyjnym regionie Dolna Normandia).
Architektura sanktuarium oraz zatoka z dużymi pływami morskimi sprawiają, iż jest to jedno z najchętniej odwiedzanych miejsc w Normandii. Wg danych gromadzonych w ramach Projet Mont-Saint-Michel miejsce to zwiedza rocznie średnio 3 200 000 osób, co powoduje, że jest to najczęściej poza Paryżem odwiedzana atrakcja turystyczna we Francji.
Wiele budowli wyspy zaklasyfikowano jako pomniki historii, a miasto jako całość otrzymało ten przywilej w 1962 roku. Od 1979 roku stanowi część Światowego Dziedzictwa Ludzkości UNESCO.

Moje wszystko...

Dotrwałyście?
Uff... potem ciąg dalszy:)
Cieeeeepłej nocy:*

Moje kochane Latarnie Morskie

2011-07-16T00:32:00.000+02:00

Cóż...

nie chcę się powtarzać, więc tylko pokazuję dalsze życie uwiecznione na fotografii.
A że kocham Latarnie Morskie, miałam ogromną radość móc przy niej być, tak bliziutko:)

Całuję!!!

Nieopodal nas mały koniec Świata...

2011-07-13T20:12:00.000+02:00

Kilka chwil jazdy samochodem, możesz spotkać ocean na dłoni.
Na samym koniuszku cypla stojąc poczułam niesamowitą wolność.
W okół mnie sama woda, moc wiatru i radość z ciepła słońca...
Nic więcej, bo zdjęcia mówią wszystko:)
Szukając wiatru w wodzie:)

Zbieracze...

Ja z moją Siostrzaną Duszą:)

No i mega tajemniczy Stwór...
Ślimak!!!

...i Calineczka:)

Najpiękniejsze Serce, w najpiękniejszych oczach jakie znam...
Moja siostra:*

Dziura na Świat:)

Całusy dla Was!!!

Dalsze podróże, małe i duże... Bretagne / St.Pierre Quiberon

2011-07-08T23:42:00.000+02:00

Ciąg dalszy wakacyjnych wojaży:)
Tak jak pisałam w poście wcześniejszym, z samego ranka powitało mnie cudne zjawisko...
Furteczka, mała, biała bramka do Nieba o nazwie błękit Oceanu:)
Już samo przekroczenie progu domu późną nocą było zapowiedzią tego co nas czeka.
A czekało tyle wspaniałości, że głowa jedna nie pomieści:)

Są zdjęcia, które same oddadzą mój Błogostan...Teraz i w kolejnych postach...
Bo jakoś tak słownik ubogi w adekwatne wzniosłe tony literackie się czasem okazuje:)
Miłego oglądania...
Dziś na poczęstunek piękne mieście na Ziemi, które gościło nas przez dwa tygodnie.
St. Pierre Quiberon.
Na pierwszy rzut dom... Przez dwa tygodnie czułam się jakbym weszła do Francuskiego katalogu wnętrzarskiego:)
Moja Radość niczym nie zmącona!!!
Zapraszam:)

Teraz zapraszam Was na...hmm no właśnie, na co?
Podwórko? Podwórze? No przecież nie obejście:)
Zapraszam Was na miłe chwile z widokiem na duuużą wodę:)
I dziecięce figle:)

Słodkie nic-nie-róbstwo...:)

Potęga zbierania...

Dolce Vita!!!

Urokliwe miasteczko...
U nich elegancja nie ma nic wspólnego z przepychem.
Dbałość o detale jest tak oczywista jak oddychanie, i wychodzi nieomal naturalnie...
Szkoda że u nas tego nie ma, że chcąc pokazać swój status społeczny stawiamy lwy na "dzień dobry".
I potrafimy mieć marmurowe podłogi... Elegancja? Moim zdaniem kicz. Ale o rzecz gustu przecież:)

Maluteńki cmentarzyk. U nas takie zjawiska mają mały komfort przetrwania.
Niestety...

nocne gadania...

Spokojnego wieczoru:)

Wasza Konwalijka:*